Karins Schrijven

Ik had een mail waarin een nieuwe blog aangekondigd staat van iemand die ik volg. De titel is: "als ik vraag hoe het ECHT met je gaat". Deze titel raakt. Ik heb de blog nog niet gelezen. Puur omdat de vraag alleen al confronterend is. Het vraagt om de puurste kwetsbaarheid. Alle maskers af. Niet mooier maken zoals het is. Geen rekening houden met woordkeus omdat anderen ervan kunnen schrikken of het grof kunnen vinden. En je gewoon even helemaal overgeven aan wie je bent en wat je voelt. Wat dat dan ook is. Ik heb over de jaren wel geleerd om open te zijn. Door heftige gebeurtenissen, moet ik toch eerlijk bekennen dat ik toch weer een muurtje ben gaan bouwen. De angst om gekwetst te worden. Het gemis en hartzeer van mensen die je in de steek gelaten hebben. Het is niet alleen maar verdriet en narigheid. Ik kan intens genieten van kleine momenten. Een vriendschap die onverwachts herstellende is. Onverwachts, en ook gestuurd vanuit boven, want zelf was ik te trots, te gekwe...

Na een dag van veel pijn. Een slechte dag voor mijn begrippen. Een dag waar ik eigenlijk alleen maar kan liggen en moeite heb mijn tranen van de (fysieke) pijn te bedwingen. Een dag waar ik iets meer beroep doe op de behulpzaamheid van mn zoon en anderen. Een dag dat koken écht onmogelijk is en ik er maar een pizzaatje in schuif....  Als de medicatie mn pijn ietwat verzachten, maar nog steeds schreeuwend aanwezig. Alsnog strompel ik naar boven als ik mijn zoon onrustig hoor in zijn slaap en me uiteindelijk wakker geschrokken roept.  Ik zit bij hem, houd hem vast. Hij wil niet praten over zijn nare dromen. Hij weet dat ik weet waar ze over gaan. Keer op keer breekt dan mijn hart. Zachtjes voel ik zijn kleine handje mijn rug aaien, als reactie op mijn knuffel. Een kostbaar moment waar de liefde gewoon voelbaar is. Waar ik geëmotioneerd raak om mijn intense liefde voor dat prachtkereltje.  Ik pak zijn koppie met 2 handen vast en zeg hem: "ik hou meer van jou dan je ooit zult...

Mijn blog gebruik ik voornamelijk als uitlaatklep. Een dagboek wanneer ik er zin in heb. En openbaar omdat ik hoop mensen ermee te kunnen helpen. Vaak is de toon nogal zwaar beladen. Tja... ik heb gewoon geen makkelijk leven. Door omstandigheden, keuzes en mijn eigen zwaktes die het me moeilijk maken.  Maar ondanks dat het veel worstelen is momenteel ben ik echt oprecht dankbaar.  Dankbaar voor het heerlijke mannetje dat nu in de kamer naast me ligt te slapen.  Dankbaar voor de liefde van vrienden en  mensen om me heen.  Voor mijn lieve Belle die echt een knuffelkat geworden is. Zelfs als ik geen zin heb weet ze wanneer de moet pushen omdat ik het gewoon even nodig heb.  Dankbaar voor de hulp van verschillende kanten. Professioneel en vanuit liefdevolle mensen.  Dankbaar voor mijn eigen kracht en de zelfkennis die ik opgedaan heb over de jaren waardoor ik kwetsbaar en eerlijk door kan groeien. Ik ben gek genoeg ook dankbaar voor mijn fouten. Ook hier g...

Dit is een korte opgewekte blog. Ik ben weleens gevraagd om crea bea projecten t e delen. En ik denk dat meer mensen misschien iets aan dit idee kunnen hebben. Vandaar dat ik het deel. Ondangs dat het kort is. Ik zag een facebook vroegen en plaatje posten van een brief aan zichzelf. Over dat je niet zo hard voor jezelf moet zijn. Niet andere mensen moet willen helpen en jezelf verwaarlozen. Dat inspireerde me. Ik ben zelf dan van bullet journals. Dat zijn lege notitieboeken met blaadjes met stipjes in plaats van lijntjes. Het mooie van em bullet journal is is dat je hem kunt invullen en gebruiken zoals je wilt. Als agenda, als boek voor handletterprojecten. Ik gebruik hem voor mijn gezondheid. Ik houd mijn klachten erin bij. Fysiek en lichamelijk. Maar ook hoeveel ik slaap, wat ik eet en eigenlijk alles wat invloed kan hebben op mijn stemming en pijnbeeld. Ik gebruik de bullet journal ook om mezelf op te bouwen. Met mooie oneliners. Bijbelverzen die me inspireren. En dit is een nieu...

Overal waar je komt wordt je gecomfronteerd met mensen die gescheiden zijn. Zelf was ik altijd iemand die dacht én zei: "ik ben anders. Als ik ga trouwen, doe ik dat voor de rest van mijn leven." Ik heb nooit het huwelijk onderschat. Ik heb nooit gedacht dat het een sprookje was met een happy ever after. Dat als je een hindernis genomen hebt en daarna er geen problemen meer op je pad komen. Ik had alleen niet verwacht wat er wél op mijn pad kwam. Ik ga niet alles openbaar op internet gooien van wat er achter gesloten deuren afspeelde. Ik kan je wel geruststellen dat er geen lichamelijk geweld heeft plaatsgevonden. Naar geen van ons. Ik zie mezelf als netjes opgevoed met goede en respectvolle normen en waarden. Maar ook met de visie op het huwelijk dat je daar niet licht over denkt. Niet zomaar gaat scheiden. En dat je je bindt voor het leven. Daar ging ik voor. Als ik in een relatie stap. En om eerlijk te zijn was dit mijn eerste echte serieuze relatie.. Maar ook de andere...

Vier jaar geleden lag ik gevloerd op de bank met bekkenpijn. Sliep beroerd, voelde regelmatig getrappel en gedraai in mijn buik. Wetende dat ik een heerlijk jongetje verwachtte op 13 november. Na lang vechten op verschillende manieren, was ik eindelijk onderweg om mijn levensdroom uit te laten komen.  Met hulp van een donor was dit mogelijk! Ik heb een zware zwangerschap gehad waar ik weinig geniet-momentjes had. Maar getrappel in mijn buik, gaf dat gelukkig wel. 13 november kwam dichterbij. En het werd steeds zwaarder. Ik begon met lopen ondanks de pijn. In de hoop de weeën op te wekken. Geen succes. Ik kon niet lang genoeg lopen om de voorweeën over te laten gaan in echte weeën. 13 november voorbij. 14 november met een paar mensen toch mijn verjaardag gevierd. Nou ja... mensen die dichtbij me stonden kwamen langs. Hoe langer het duurde, hoe zwaarder het werd.  23 november opnieuw een afspraak bij de verloskundige om te kijken of ik inmiddels ingeleid kon w...

Ik zit op de bank. Met mijn colaatje naast me op het tafeltje. Mijn oordopjes in waarin ik naar Peggy Vrijens luister die mij een boek voorleest. Ik heb de rugkussens van de bank een nieuwe plek gegeven. Eén een stukje verschoven en de ander contra langs de armleuning. Ik zit met mijn rug tegen het kussen die langs de armleuning ligt. Leun wat opzij naar het andere kussen en heb mijn benen gekruist over elkaar op de bank liggen. Naast mijn benen ligt een mandje waar wat garen in ligt waarvan 1 bol verbonden is aan het haakwerk dat ik in mijn handen heb. Ontspannend. Heerlijke constante bewegingen van de steken die mijn handen maken. En beetje bij beetje krimpt mijn bol garen, terwijl mijn haakwerk steeds meer groeit en vorm krijgt. Naast mij in het raamkozijn ligt mijn lieve poes Belle te spinnen en ontspannen naar buiten te kijken. Af en toe kijkt ze me aan waarmee ze duidelijk een aai over dr bol vraagt. Als ik mijn haakwerk even laat zakken en met mijn vingers over haar koppie ...

De meeste mensen die dit lezen zijn wel redelijk op de hoogte van de stand van zaken. Ik wil niet (teveel) in detail treden, maar is lastig omdat het zo actueel is en zo mijn leven in zijn greep heeft momenteel. Ik lig in scheiding. Vorig jaar nog druk in de bruiloft voorbereidingen en nu... Een scheiding waarbij we moeite hebben om elkaar te verdragen. Ik ga niet met mijn vinger wijzen wie wat heeft gedaan. Wat de oorzaak ook was, en hoe het nu ook gaat: het is ruk. Aan allerlei kanten is hulpverlening ingeschakeld om alles weer op orde te gaan krijgen. Helpen om de boel te laten functioneren. Prioriteit ligt individueel. Meer kan ik momenteel ook even niet aan. Soms is het een goede dag en red ik iets kleins in het huishouden. Ik leg mijn telefoon vaker weg om op een andere manier ontspanning te zoeken. Maar ook om er voor mijn kleine, grote man te kunnen zijn. Het is zwaar om in een rouwproces te zitten rondom mijn gezondheid, want dat speelt zeker mee. Alles stress slaat op mij...

Degene die mijn blogs lezen, zijn op de hoogte van hoe ik bezig met met het werkfittraject en mijn WEP bij het leger des heils.  Dat is alleen niet de enige manier dat ik bezig ben om stappen te zetten in mijn gezondheid. Het is een kwetsbare blog geworden. Persoonlijk op meerdere fronten.  Conditie Beweging is erg belangrijk voor mensen met fibromyalgie. Ja, voor wie eigenlijk niet?! Het lastigste aan bewegen met fibromyalgie is balans vinden. Grenzen bewaken. Je moet bewegen, maar als je teveel doet geeft dat een flinke klap na. Zoals mijn hulpverleners ook zeggen: een gewoon persoon krijgt als die goed gesport heeft spierpijn. Soms ook spierpijn waarbij je moeite krijgt om te bewegen. Als je gaat sporten/bewegen met fibromyalgie is die na-klap groter. Als ik aan het sporten ben, en door de heerlijke hormonen die dan vrijkomen, lekker doorga en doorga, en op dat moment, ongemerkt teveel doe, dan heb ik de volgende dag de na-klap. Een klap die mij zoveel pijn geef...

Er is veel te zeggen over mijn plekje bij het Leger des Heils. Ik ben er ontzettend enthousiast over, en er gebeuren voor mij natuurlijk een hoop nieuwe dingen. Kantoorbaan Mijn moeder was administratief medewerkster. En haar werk bestond het merendeel van haar carrière uit declareren van ziektekosten. Ze werkte veel met getallen, en moest weleens wat nabellen. Maar ze moest vaak heel veel nummers invoeren. Dat was heel lang mijn plaatje van een kantoorbaan. En dat plaatje hoefde van mij niet zo. Toen ik wat volwassener werd, stelde dat plaatje wat bij. En ook met het begin van het werkfit traject, werden er steeds meer verschillen duidelijk. En we zagen dat dat best wel aansluiting bij mij zou kunnen hebben. Zoals de afwisseling in staan en zitten, contact met mensen, wisselende taken. Je kunt nog zo goed bedenken dat die functie bij je kan passen, maar of het past moet ook blijken door het doen. Nu ik ben begonnen als receptioniste, voelt het ook goed. Dat was natuurlijk afwach...

Ik had een verzoekje gekregen om te schrijven over mijn creatieve projecten. Ik vind het lastig om te beschrijven, ik doe het vooral. Qua creativiteit zie ik mezelf als een duizendpoot. Ben naar eigen zeggen niet ergens heel goed in, maar wat ik doe kan ik wel leuk uitvoeren. En als het me niet lukt zoals ik wil, gooi ik er een andere draai aan waardoor ik het alsnog leuk vindt. Door mijn vindingrijkheid bluf ik mezelf erdoorheen alsof ik er echt goed in ben. Wat ik ook al schreef is dat ik mezelf wel als duizendpoot zie. Dus het is lastig te kiezen waar ik het over ga hebben. Vroeger Als klein meisje was ik ook al creatief. Was al gek op knutselen en tekenen. Wat dat betreft heb ik het ook enorm getroffen met mijn oma's en opa. Mijn andere opa heb ik ook nog heel lang gekend, maar die was meet van buiten spelen, modelboten en lego. Mijn oma van mijn vaders kant heeft mij aangestoken met pergamano. Dan heb je een leeg perkementvel. En daar kun je met inkt en speciale kl...

Vandaag mijn tweede inwerkdag erop zitten. Dus tijd om wat meer te vertellen over hoe het gegaan is. Dagen: Vorige week draaide ik de dinsdag ochtend mee. De vrijwilligster die me inwerkte, werkt alleen op dinsdag. Mijn vaste dagen zijn woensdag ochtend en vrijdag middag. Maar voor het inwerken en daarmee rustig opstarten begon ik vorige week dinsdag. En vandaag dus de tweede dag. Vanaf aanstaande vrijdag gaan mijn vaste dagen in. Dag 1: Op de eerste dag heb ik tijdens een rondleiding veel gezichten gezien en handjes geschud. Het merendeel van de namen weet ik niet meer, behalve de manager, directeur, directie-secretaresse en 2 dames waar vaak voor gebeld wordt. Ook liep er een regiomanager die overal en nergens werkt, die ik vanuit een kerk waar ik zat ken. Leuk om die te zien! De sfeer is heel gemoedelijk, relaxt en familiair. Het is echt een fijne werk sfeer. Qua taken heb ik de eerste dag vooral mijn mapje samengesteld; bestanden geprint en gekopieerd waar allerlei nummers en...

Een BAM moeder word je niet zomaar  Zoals de naam al zegt, word je BEWUST een alleenstaande moeder. Dat betekent dat je veel nadenkt, onderzoekt, voorwerk doet, maar ook praktische dingen uitpluist, en daarnaast ook een zoektocht voor de boeg hebt om een donor te vinden. Kinderwens Een kinderwens is een diep verlangen dat je niet uit kunt leggen aan iemand die zelf die wens niet heeft. Sommige vrouwen zijn geboren moeders.  Het leven loopt meestal niet zoals je zou willen en zoals je hoopt. Er zijn vrouwen die bijvoorbeeld voor het BAM-schap gaan omdat de biologische klok gaat tikken en er nog geen partner is. Er zijn vrouwen die al een kind uit een relatie hebben, na de beëindiging van de relatie toch nog een kind zou willen. En er zijn vrouwen, net als ik, die na het treffen van verkeerde mannen, geen man meer wil, maar wel een kinderwens hebben. Natuurlijk heeft ieder haar eigen verhaal en motivatie. Het belangrijkste is: Al deze vrouwen willen hun kinderwens vervuld zi...

Uitgeblust Ik heb al een poos niet meer geschreven. We zitten thuis in een zware periode. Zoals ik eerder al zei heeft mijn man een burn out, zelf ben ik lichamelijk erg achteruit gegaan.  De bruiloft, verjaardagen, de feestdagen...  Ik was overweldigd. Had moeite om alle ballen hoog te houden.  Buurtgezinnen.nl Dat is ook precies de reden waarom ik ons gezin in september heb aangemeld als vraaggezin bij buurtgezinnen.nl. Ik zag dat  daar vanaf 1 oktober een coördinator in onze regio zou beginnen.  Ik kreeg al snel reactie. Na 2 gesprekken stelde ze een profiel op die ze deelde op social media, om te zoeken naar een steungezin. Die ons op maat, zou ondersteunen door met regelmaat onze zoon even onder hun hoede te nemen. Hoewel de intake snel ging, moesten we wel even wachten op reactie van een gezin dat zich geroepen voelde om ons te helpen. Het duurde niet heel lang. In december werden we gebeld dat de coördinator dat weekend een gesprek zou...

Maandag heb ik gehoord dat ik voor een half jaar als receptioniste bij het leger des heils werk ervaring op mag doen! Ik ga op de woensdagochtenden en vrijdagmiddag werken. Voor het inwerken 1 of 2 keer een andere dag. De eerste keer al aankomende dinsdag! Ik ben super enthousiast, maar vind het ook reuze spannend. Minderwaardig Ik heb inmiddels een prachtig gezin. Maar het stak me dat ik niet "normaal" was. Dat ik mijn opleiding niet af kon maken. Dat iedereen om me heen druk studeerde en ik werkte. Als Gastouder heb ik een goede tijd gehad. Maar de rest van mijn baantjes was vooral om de huur en boodschappen te kunnen betalen. Het voelde als een tweederangs baan. Een baan die je alleen maar aanpakt als je geld nodig hebt en geen diploma's. Toen ik thuis kwam te zitten kreeg mijn eigenwaarde nog een grotere klap op dit gebied. In de tijd dat ik thuis zat en meerdere keren in de week begeleiding had op verschillende vlakken en 3x in de week naar therapie ging, zijn men...

Je zal wel denken: wat is WEP? Die uitleg krijg je door verder te lezen... Geen werk, maar aan mezelf gewerkt In 2010 ben ik thuis komen te zitten. De meeste mensen weten wel dat ik een flinke weg heb afgelegd om aan mezelf te werken en een hoop in mijn leven heb moeten aanpakken om uiteindelijk te komen waar ik nu ben. Met een hoop downs. En gelukkig ook steeds meer ups, ben ik sterker en gelukkiger dan ooit. Heliomare Vorig jaar heb ik een chronisch pijn traject gevolgd. Zonder je hiermee te vervelen even in het kort: dit hield (voor mij) in dat ik leerde goed naar mijn lichaam te luisteren. Ontspannen, en ontspannen bewegen. Hoe pijn werkt en hoe ik kan doseren zodat ik kan functioneren ondanks de fibromyalgie. In dat traject heb ik ook uitgesproken dat ik ook qua werk niet tevreden ben. En hoop terug te komen op de arbeidsmarkt. Via een interne doorverwijzing en een papierwinkel, loop ik sinds juli bij heliomare een werkfit traject. In dit traject zet ik stapjes om er naarto...