Stukje kwetsbaarheid

De meeste mensen die dit lezen zijn wel redelijk op de hoogte van de stand van zaken. Ik wil niet (teveel) in detail treden, maar is lastig omdat het zo actueel is en zo mijn leven in zijn greep heeft momenteel. Ik lig in scheiding.
Vorig jaar nog druk in de bruiloft voorbereidingen en nu... Een scheiding waarbij we moeite hebben om elkaar te verdragen. Ik ga niet met mijn vinger wijzen wie wat heeft gedaan. Wat de oorzaak ook was, en hoe het nu ook gaat: het is ruk.

Aan allerlei kanten is hulpverlening ingeschakeld om alles weer op orde te gaan krijgen. Helpen om de boel te laten functioneren. Prioriteit ligt individueel. Meer kan ik momenteel ook even niet aan.
Soms is het een goede dag en red ik iets kleins in het huishouden. Ik leg mijn telefoon vaker weg om op een andere manier ontspanning te zoeken. Maar ook om er voor mijn kleine, grote man te kunnen zijn.
Het is zwaar om in een rouwproces te zitten rondom mijn gezondheid, want dat speelt zeker mee. Alles stress slaat op mijn lijf. Ik kan niet wat andere 32-jarigen kunnen. Ik kan niet de moeder zijn die ik wil. Gelukkig ben ik met hulp aan het kijken hoe ik op mijn eigen manier wél een leuke, lieve moeder en opvoeder kan zijn.
Het is zwaar om de man te moeten missen die ik in het begin zag waar ik de rest van mijn leven mee wilde delen en toekomstplannen maakte. De man die ik al langer kwijt ben dan het moment dat ik de scheiding aankondigde.
Het is zwaar om een peuter die vaak te slim is voor zichzelf met zijn driftbuien op te vangen. Dat ventje gaat zó ontzettend hard! Groeit als kool. En als je met hem praat, zou je hem geen 3,5 of 4 geven maar 5 of 6. Alleen emotioneel is hij nog wel de peuter. Soms vergeet ik wel dat hij pas 3 is. Omdat hij zo slim, lief en behulpzaam is.

Ik ben echt heel dankbaar voor de mensen die naast me staan. Het is niet makkelijk voor mensen om mij heen. Ik ben geen makkelijke dame. Het is een heel complex verhaal. Als ik het hele boekje over mijn leven open zou trekken, kunnen we gtst aan verhaallijnen voor 3 seizoenen helpen. Als het niet meer is.
Veel te veel meegemaakt en gezien voor mijn 32 jaar. Zoals iedereen zelf ook stomme keuzes gemaakt. Veel teleurstellingen meegemaakt, vertrouwen beschaamd. Zowel ik van anderen als anderen van mij. Het is dan ook miet mijn hobby om kwetsbaar te zijn naar mensen. Het is maar een paar mensen gegund om mij emotioneel en kwetsbaar te zien. Deze mensen vertrouw ik. En liggen me dicht aan het hart. Emoties van mij zien is een groot compliment. Vooral de tranen dan. Boos zijn is makkelijker. Voelt minder kwetsbaar. Ook al is het misschien een enkele keer.

Ik loop op verschillende gebieden tegen veel onbegrip aan. Als ik dat merk, schiet ik snel in de verdediging. Ik probeer me te verantwoorden. Uitleggen hoe ik denk en waarom ik ergens voor gekozen heb. Niet omdat ik iedereen achter me wil hebben staan, maar omdat ik zoals iedereen begrepen en geaccentueerd  wil worden. En ik heb de ervaring dat weinig mensen mijn denkwijze volgen en begrijpen. Zo heb ik mezelf aangewend altijd alles te moeten uitleggen.
Maar niet iedereen luistert daarnaar. Niet iedereen kan mijn kant begrijpen. En met begrijpen bedoel ik alleen zien waar ik vandaan kom. Inleven. Ik heb je goedkeuring niet nodig, want ik volg mijn hart en wat ik denk en geloof dat goed is. Begrepen worden.... dat is alles wat ik wil.
Begrepen in de keuzes die ik maak als moeder, in de scheiding, maar ook begrepen worden in mijn ziekte. Acceptatie niet in de zin van: bij de pakken neer zitten of genoegen nemen met. Maar geaccepteerd worden dat het niet anders is en bepaalde eigenschappen en moeites bij mij horen.

Ik begrijp dat het moeilijk is om werkelijk te begrijpen hoe mijn leven eruit ziet. Altijd pijn hebben is ongrijpbaar. Vooral als ik op goede dagen eruit zie alsof ik net als gezonde mensen ben: ondernemend, bezig met zoon en huishouden.

Maar de worstelingen, de slechte dagen zien mensen niet. Ik doe de gordijnen dicht. Dan kan ik alleen maar liggen en huilen, omdat zitten téveel energie kost. Dan ben ik blij als ik een broodje kan smeren voor die kleine. Hij kan het nog niet helemaal zelf. Hij helpt heel graag. Maar op die dagen laat ik hem niet helpen omdat ik daar niet op kan wachten. Op slechte dagen verdraag ik geen knuffels. En dat gevoelige ventje wil me zo graag helpen en troosten. Maar wil ook zelf getroost worden. Het raakt hem om zijn mama zo te zien lijden. Maar hoewel knuffels zouden kunnen helpen, verdraag ik ze niet. En wijs ik hem af terwijl mijn hart breekt.
Mijn slechte dagen komen elke maand terug. Vooral de week voor ik ongesteld moet worden, heb ik een hormoonpiek die mijn pijn zo hevig aanwakkert. De rest van de maand is redelijk op te vangen met medicatie. Nou ja, dat wil zeggen: minder heftig dan mijn pms week. Maar functioneren is alsnog lastig. Mijn medicatie neemt mijn pijn sowieso niet weg, die haalt alleen de scherpe kantjes eraf. Maar ik heb ALTIJD pijn. Een pijn waardoor ik moeite heb met staan en lopen. Waardoor ik soms voor lui uitgemaakt werd. Of adviezen over beweging, eten, en andere dingen die wel zouden kunnen helpen. Maar geen van al die adviezen nemen mijn pijn echt weg. Maar die adviezen zijn niet zo makkelijk op te volgen.
Adviezen worden vaak gegeven uit liefde, maar is lastig als mensen niet weten wat de situatie precies inhoudt. Mensen die denken dat ik niet WIL inzetten om een beter leven te hebben. Of de moeite teveel vind. En dan niet meer luisteren naar de uitleg.
Ik worstel. En vecht. Dagelijks. Soms met de kleinste dingen. De dingen die voor de meeste mensen makkelijk en vanzelfsprekend zijn. En daarmee ook de grote dingen.
Alles is een gevecht.

Ik wil geen medelijden. Aan medelijden heeft niemand iets.
Ik wil begrip. Dat ik op slechte dagen mezelf afsluit van de wereld omdat ik in de knoop zit met mezelf.
Ik wil begrip dat ik afspraken maak die ik niet altijd na kan komen omdat mijn lijf roet in het eten gooit.
Ik wil begrip dat eetpatroon,beweging enz aanpakken een grotere uitdaging is dan aan de buitenkant te zien is.
Ik wil begrip dat ik mijn hart volg. Ik hoor meningen en adviezen aan. En waar ik wat mee kan, ga ik mee aan de gang.
Échte begrip is eigenlijk onmogelijk. Zelfs al zou je dezelfde problemen hebben. Iedereen bewandelt zijn/haar eigen pad in het leven, heeft een eogen karakter. Dus iedereen zou anders omgaan met dezelfde situatie. Maar inleving en luisteren naar mijn verhaal. En me laten uitleggen wat eronder de buitenkant schuilt.. dat is voor mij een van de kostbaarste dingen die je mij kan geven.

Deze blog is niet bedoeld om te zorgen dat ik krijg wat ik nodig heb en wil. Dit is niet bedoeld om met de vinger te wijzen wat mensen niet goed doen.
Dit is gewoon mezelf uiten. In de hoop dat er bewustwording komt om verder te kijken dan naar iemands buitenkant. Door iemand die worstelt meer te laten zijn. Want zoals ik al schreef: IEDEREEN wil begrepen worden. En geaccepteerd worden.