Eerste nieuwe blog

Er werd laatst een oproep gedaan op facebook om een column te schrijven over hoe het is om onzichtbaar ziek te zijn. Dit was mijn inzending. Er is een mogelijkheid dat dit in een boekje gepubliceerd gaat worden. 

Ruim een jaar geleden begon met de diagnose fibromyalgie eindelijk de puzzel in elkaar te vallen. Zó lang werd er gedaan alsof het tussen m’n oren zat, omdat ik zogenaamd te jong was, of omdat de oorzaak van mijn klachten mijn overgewicht was. Het is fijn om erkenning te krijgen, maar de diagnose op zich brengt ook zijn problemen mee: ik draag wel een chronische ziekte mee. Onzichtbaar. Niemand weet hoe mijn toekomst eruit ziet. En ondanks dat ik nu beter kan uitleggen hoe mijn lijf werkt, loop ik nog steeds tegen onbegrip aan. 

Wat voor mij het zwaarste is, is niet het ziek zijn zelf, niet de emotionele klap van het ziek zijn, maar te zien wat voor belasting het op mijn omgeving is. Ik ben gezegend en dankbaar voor mijn omgeving en hoe ze me steunen, maar het is zwaar om een belasting te zijn. 

Als ik van mijn huidige situatie uitga, is het toch wel mijn moederhart die het meeste breekt. Mijn zoontje van ruim 1,5 zal op een dag gaan zien dat ik niet als andere mama’s ben. Nu is alles normaal voor hem. Hij ziet nog niet dat het vooral z'n tante en opa en oma en andere mensen uit onze omgeving zijn die leuke dingen met hem doen. Al voelt hij haarfijn aan wanneer het niet goed met mij gaat, en is hij ook niet bij me weg te slaan. Ik ben bang dat zodra dat besef komt, hij vanuit zijn onvermogen zich te uiten (gewoon omdat hij kind is), zijn pijn zal uiten in de vorm van verwijten. Terwijl ik zó graag wil. Mee naar schoolreisje, zwemles, speeltuin, kinderboerderij, hulpmoeder zijn op school, gym, sport en andere hobby’s. Maar ook dagjes uit, vakantie of simpel met hem spelen kost me nu zóveel. Dat wil ik juist zo graag. 

Ik geniet van elk moment waarbij ik het wel even kan opbrengen om te dansen door de kamer of te stoeien. Of mee te bouwen met de blokken. Maar ik zie ook de teleurstelling al als ik moet stoppen. 

Ik smelt als hij me wil troosten op een slechte dag, of gewoon zomaar een knuffel komt brengen. Gelukkig is daar ook mijn verloofde die in de weekenden mijn steun en toeverlaat is. Hij zorgt voor mij én mijn zoon. 

Al christen geloof ik dat God in de Bijbel beloftes heeftgedaan waar ik me naar uitstrek. Ik houd me vast aan Zijn leiding en beloftes, alsnog moet ik er zelf hard aan werken, maar ik geloof dat Hij met me mee gaat. Ook heb ik professionele hulp ingeschakeld om hopelijk mijn toekomstplaatje te veranderen en op een punt te komen waar ik dusdanig goed kan functioneren dat als hij zich bewust wordt dat zijn mama ziek is, dat hij het niet ervaart als gemis. Dat hij trots zal zijn op het werk dat ik verzet heb. Om voor hem de beste mama te kunnen zijn die ik kan. Hij is mijn drijfveer om te werken aan mezelf. Voor hem ga ik bergen verzetten en mijn uitzicht veranderen naar een uitzicht wat mooi is.

#fibromyalgie

#moederschap