Oud stuk - Het huis van ons vieren

 

Toen ik 9 was, verhuisden we. We gingen van een klein, maar leuk huurhuis naar een groot koophuis. Het was niet heel veel verder maar ver genoeg dat we van school moesten veranderen. Nieuw huis, nieuwe school, nieuwe start? Dat niet, maar we hebben een hoop meegemaakt in dat huis en in die buurt, op die school. Ik ben er voor het eerst verliefd op iemand geworden. Ik heb er vriendjes naartoe gebracht. Ik ging naar de middelbare school. Ik werd er 16 Ik haalde mijn diploma. Ik ben daar 2 maanden weggeweest toen ik stage liep in Engeland. Ik kwam daar weer terug met alle verhalen over daar.

Dus, veel gebeurd. En dit is maar het topje van de ijsberg. Dat ik 20 was ging ik het huis uit. Dat betekent dat ik 11 jaar in dat huis woonde. Ik heb er ook veel nare dingen meegemaakt. En toch is het een veilige haven voor me geweest. En soms is dat het nog steeds.

Nadat ik uit huis ging, bleek snel dat mama ziek was. Dat was een grote klap. Doordat ik niet meer thuis woonde voelde ik meteen een afstand. Aan de ene kant was dat goed voor mij omdat ik nogal geneigd ben voor een ander te zorgen en mezelf voorbij te lopen, maar ik vond het ook geen lekker gevoel dat ik er voor mijn gevoel niet voor mijn moeder kon zijn. Ik woonde maar 5 minuten weg, maar toch voelde die afstand daar die ik eerder niet kende.

In de tussentijd, ben ik vanwege een ruzie met de vriendin waarmee ik samenwoonde, ook een poosje weer thuis met het gezin geweest. Ik ging wel terug, want ik besefte dat ik niet degene was die alles hoefde op te offeren.

De behandeling van mama ging door. We kregen klap na klap. Elke keer slecht nieuws. Dan was het weer even stil en kwam er weer slecht nieuws. Om het hele traject te besparen en niet van het onderwerp af te wijken...

Ik ben in de schuldsanering terecht gekomen en ging door een gebrek aan geld met regelmaat bij mijn ouders eten, waar mijn zusje inmiddels ook het huis uit was om te gaan samenwonen met haar vriend. In mei vorig jaar is ze (vanuit ouderlijk huis) met hem getrouwd, terwijl ze ook net aangekondigd hadden een kindje te verwachten. Een bewogen jaar. Vlak nadat mijn neefje geboren is, is mama overleden in een hospice huis. Toen het regelen van de uitvaart en alle papieren. Papa was er niet toe in staat, dus heb ik dat bij hem thuis gedaan. Vreugde en verdriet was er in overschot in 2011.

Als je goed opgelet hebt, zie je al meer en meer een verandering in hoe ik het huis beschrijf. Eerst ons huis/ thuis, toen werd het het huis van mijn ouders, en nu alleen dat van mijn vader.

Het is nog steeds ons huis. Ik mag erin en eruit wanneer ik wil, mag er ook gerust iets te eten maken voor mezelf. Maar boven kom ik nog nauwelijks, terwijl ik op zolder mijn slaapkamer had. Ik heb een periode gehad dat ik alleen naar beneden kwam als ik honger had, naar de wc moest, douchen en tandenpoetsen, wat er 9 van de 10 keer al bij inschoot, of als ik de deur uit moest.

Mijn vader is het interieur flink aan het veranderen. Sowieso heeft hij vrijwel meteen de kleding, schoenen en tassen van mama de deur uit gedaan. Hij begon ook heel snel te zoeken naar z'n eigen draai. Elke keer als ik er kwam (ietwat overdreven) stonden de meubels weer op een andere plek. Inmiddels heeft hij de muren een ander kleurtje gegeven en de indeling van de keukenkastjes totaal omgegooid. Het is nu zijn huis. Soms doet dat me zeer. Als ik me bedenk hoe leeg het is vergeleken met toen mijn zusje en ik er nog woonden en ook mensen mee naar huis namen. Er was altijd rumoerigheid. Nu is er stilte. Een leegte. Soms lijkt het wel of ik er extra bij stil sta dat het paps huis is. En er verder niemand te verwachten is.

Mijn vader heeft nu ook een vriendin die regelmatig blijft slapen. Ze is een super lieve vrouw! Maar ook op die manier verdwijnt mama beetje bij beetje en meer en meer. Dat doet zeer. Want beetje bij beetje en meer en meer ga je ook in dit soort dingen beseffen dat ze er echt niet meer is.

Het huis wat begon als van ons vieren, is nu het huis van mijn vader.

Geschreven op 7 november 2012