Bij gebrek aan woorden

Wat doe je als je niet weet wat je moet zeggen?
Als er zoveel te zeggen is, maar je de woorden niet kan vinden. Wat doe je als je iemand dichtbij hebt die het zwaar heeft, maar jij ook en er daardoor niet kan zijn voor diegene zoals je zou willen?
Bij de kleine dingen die ik wél zeg, krijg ik de reactie dat het zoveel betekent, terwijl ik zoveel meer zou willen. Omdat mijn hart zo groot is voor iemand. Omdat ik weet dat ik meer in me heb. Alleen nu even niet.
Wat kan ik daarvan balen! Dat ik niet bij machte ben om te doen wat ik wil, en wat die persoon zo verdient!
Ik kan het mezelf zo kwalijk nemen. Mijn lijf zo kwalijk nemen, dat het niet functioneert als ik zou willen.
Aan de ene kant proef ik een beetje meer energie, maar alsnog niet genoeg om er te kunnen zijn voor diegene waar ik van hou. Het voelt alsof ik alleen maar vraag, en alleen maar een last ben. En hoe langer het duurt dat mijn lijf mijn hart niet bij kan houden, hoe meer in het idee heb, minder te betekenen. Klinkt een beetje als een pity party. Zelfmedelijden, en minderwaardigheid. Ja, ik geef toe: dat zit er ook in. Maar ik hoop dat door deze blog de juiste persoon leest hoe mijn hart naar diegeen uitgaat. En dat dat kleine gebaar dat ik wel kan uiten, misschien een klein lichtpuntje kan zijn in de tunnel.