Oud stuk - The girl behind the window

Dit stuk heb ik naar eigen inspiratie geschreven. Ik schreef het in het engels, maar heb het vertaald voor degenen waarvan engels niet het sterkste punt is. 

The girl behind the window:

I'm looking from a distance. To a girl inside a house. She is crying. She's looking through the window. The falling rain makes her sad. Because it's dark outside, she also notices her teary face reflected in the window. She feels sad about her life. She isn't who she should be. Her life wasn't what it supposed to be. She never saw her life as easy but she always planned to feel happy. But when she thinks about it, she is wondering if she ever felt that way. She has to admit she never did. She knows how joyful feels, but happy... Not at all. Also she realizes that all the people who she loved disappears. Like somebody once drew and wrote: people always leave. The people who didn't leave at their own initiative, she chased them away. She regrets it, because all she really wants is to be close to people. The chasing away is the speaking of her fears. 

So she is sad, because she doesn't know happiness, she feels lonely, she feels rejected and she regrets topush people away. She feels empty. Now she even cries harder. She misses who she used to be a long time ago. She misses her real self. And all the people who left and all the people who let her down. Being around certain people isn't good for you. They are like parasites. But she still misses them. She misses the life she always imagined for herself. 

I think she is brave for showing her feelings. I hope her trust will grow again. I am crying from a distance. Still looking at this girl. Feeling for her. Than I am the one who realizes something. I'm not looking through a window. I am looking in the mirror. The girl who is crying.... is me! Then I look closer to the girl. And see that all she really wants, is to be loved.

Het meisje achter het raam

Ik kijk van een afstandje. Naar een meisje in een huis. Ze huilt. Ze kijkt door het raam. De regen regen maakt haar verdrietig. Omdat het buiten donker is, merkt ze haar eigen betraande gezicht op in de reflectie van het raam. Ze is verdrietig over haar leven. ze is niet wie ze zou moeten zijn. Haar leven is niet wat het zou moeten zijn. Ze heeft het leven nooit als gemakkelijk gezien, maar ze plande haar leven wel met een gelukkig gevoel. Maar als ze erover nadenkt, vraagt ze zich af of ze zich ooit zo gevoeld heeft. Ze geeft toe dat ze dat nooit gevoeld heeft. Ze weet hoe vreugde voelt, maar gelukkig.... helemaal niet. Ze realiseert zich ook dat alle mensen van wie ze gehouden heeft verdwenen zijn. Zoals iemand ooit tekende en schreef: 'people always leave'. De mensen die niet op eigen initiatief weggingen, heeft ze weggejaagd. Ze heeft er spijt van, want alles wat ze wil is om dichtbij mensen te zijn. Het wegjagen is het spreken van haar angst. 

Dus ze is verdrietig, want ze weet niet wat geluk is, ze voelt zich alleen, ze voelt zich afgewezen en heeft spijt van het wegduwen van mensen. Ze voelt zich leeg. Nu huilt ze nog harder. Ze mist wie ze was een lange tijd geleden. Ze mist haar eigen ik. En alle mensen die weggegaan zijn en alle mensen die haar teleurgesteld hebben. Het is niet altijd goed voor je om bij sommige mensen te zijn. Ze zijn als parasieten. Maar toch mist ze hen. Ze mist het leven dat ze voor zichzelf in gedachten had. 

Ik vind dat ze moedig is dat ze haar gevoel uit. Ik hoop dat haar vertrouwen weer zal groeien. Ik huil van een afstandje. Kijk nog steeds naar dat meisje. Ik voel voor haar. Dan ben ik degene die zich wat realiseert. Ik kijk niet door een raam. Ik kijk in de spiegel. Het meisje dat huilt.... ben ik! Dan kijk ik beter. En zie dat wat ze echt wilt, is geliefd zijn.

geschreven op 6 augustus 2011