Mijn kleine, grote ventje

Vier jaar geleden lag ik gevloerd op de bank met bekkenpijn. Sliep beroerd, voelde regelmatig getrappel en gedraai in mijn buik. Wetende dat ik een heerlijk jongetje verwachtte op 13 november. Na lang vechten op verschillende manieren, was ik eindelijk onderweg om mijn levensdroom uit te laten komen.  Met hulp van een donor was dit mogelijk!

Ik heb een zware zwangerschap gehad waar ik weinig geniet-momentjes had. Maar getrappel in mijn buik, gaf dat gelukkig wel.
13 november kwam dichterbij. En het werd steeds zwaarder. Ik begon met lopen ondanks de pijn. In de hoop de weeën op te wekken. Geen succes. Ik kon niet lang genoeg lopen om de voorweeën over te laten gaan in echte weeën. 13 november voorbij. 14 november met een paar mensen toch mijn verjaardag gevierd. Nou ja... mensen die dichtbij me stonden kwamen langs.

Hoe langer het duurde, hoe zwaarder het werd. 
23 november opnieuw een afspraak bij de verloskundige om te kijken of ik inmiddels ingeleid kon worden. Ik had 1 tot 2 cm ontsluiting nodig om de vliezen te breken. 19 november brak ik. Vrijdag 20 november kon ik komen. En genoeg ontsluiting. Maar.... ze plannen geen inleidingen in in het weekend. Dus moest het weekend overbruggen. Mijn toenmalige beste vriendin zei haar afspraken af en trok me er doorheen. Zij zorgde dat ik die dagen doorkwam.

Maandag 23 november... de dag waar het einde van mijn zwangerschap in zicht was. Vruchtwater werd gebroken. En na een zware zwangerschap had ik een pittige bevalling. Elf uur na het breken van de vliezen lag hij op mijn buik: mijn prachtige ventje!
Ik was mama geworden!

Moederschap is pittig. Zeker met een chronische ziekte. Zeker als alleenstaande. Er is in de tussentijd veel gebeurd. Verhuizing, relatie, bruiloft, scheiding.

Ik heb steun. Van vrienden. Van mensen die wilden helpen en vrienden geworden zijn. Vrienden die geen vrienden meer zijn. Van ouders. Van ex die op papier de vader is geworden van mijn ventje. Maar uiteindelijk sta je er weer alleen voor als je geliefde hulptroepen weer verder gaan met hun eigen leven.

Nog maar 66 nachtjes slapen tot dat kleine ventje dat 4 jaar geleden in mijn buik trappelde en na de bevalling zo op mijn buik lag, nog maar 66 nachtjes tot dat wondertje 4 jaar is! Hij is 60 cm gegroeid, en 17,5 kilo zwaarder. Van verzuipen in babymaatje 50 zit hij nu in maat 104/110.

Dat ventje dat zich zo snel ontwikkelde. Een vrolijk ventje dat alleen huilde om honger. Dat ventje is nu een jongetje met een eigen willetje, eigen interesses, kwaliteiten en eigenschappen waar ik zó trots op ben. Nog steeds ontwikkelt hij zich snel en goed. Ik pak regelmatig zijn gezicht met 2 handen vast, trek zijn gezicht dichter naar de mijne en mopper met een grappige toon: "stop met groeien." Dan begint hij zo te stralen.
Dat jongetje zo slim maar ook zo grappig. De uitspraken gevuld met hilarische en hartverwarmende kinderlogica vliegen innde rondte. Dat jongetje waar ik heerlijk naar kan zitten kijken terwijl mijn hart smelt van de grootse liefde terwijl hij alleen maar zit te spelen.

Ondanks dat alles wat er gebeurd is zijn stempel op een kind drukt. Dingen die hem getekend hebben waar je (moeder)hart van breekt. Ondanks het leven dat hem gegeven is en wat hem overkomt, is hij lief en beleefd. En kan hij niet wachten om die grote jongen te zijn zoals hij zichzelf al ziet. Die grote jongen die naar de basisschool gaat.

Als hij bij me komt om te knuffelen, zie ik zo'n waardevol mensje. Dat nog zoveel gaat beleven en leren. Een waardevol mensje dat al zoveel geleerd heeft, zoveel beleefd heeft. En dit is pas het begin. Op de momenten dat ik naar bed ga en nog even bij hem kijk en hem een kus op zijn voorhoofd geef, ziet hij er nog zo klein uit. In dat grote eenpersoonsbed. Zeker als hij opgekruld overdwars in bed ligt, lijkt dat bed hem op te slokken.

Dat kleine, maar grote ventje... Dat geliefde en liefdevolle kereltje... waar mijn hart van gegroeid is. Die mij een liefde heeft geleerd waarvan ik dacht alleen maar te kunnen dromen, maar een sprookje zou blijken.
Mijn kleine, grote ventje... zoals ik op de geboortekaart gezet heb, geldt nog steeds: Dat we gaan zien wat er van je gaat worden.
Mijn kleine, grote ventje... als zo groot en toch nog zo klein.
Mijn kleine, grote ventje... mijn motivatie om in de donkere dagen door te gaan. Om te vechten als ik eigenlijk op wil geven. Zonder dat hij er iets voor doet, is hij wat me op de been houdt.
Mijn kleine, grote ventje... wat hou ik toch van jou!