WEP bijna beginnen!

Maandag heb ik gehoord dat ik voor een half jaar als receptioniste bij het leger des heils werk ervaring op mag doen! Ik ga op de woensdagochtenden en vrijdagmiddag werken. Voor het inwerken 1 of 2 keer een andere dag. De eerste keer al aankomende dinsdag! Ik ben super enthousiast, maar vind het ook reuze spannend.

Minderwaardig

Ik heb inmiddels een prachtig gezin. Maar het stak me dat ik niet "normaal" was. Dat ik mijn opleiding niet af kon maken. Dat iedereen om me heen druk studeerde en ik werkte. Als Gastouder heb ik een goede tijd gehad. Maar de rest van mijn baantjes was vooral om de huur en boodschappen te kunnen betalen. Het voelde als een tweederangs baan. Een baan die je alleen maar aanpakt als je geld nodig hebt en geen diploma's.
Toen ik thuis kwam te zitten kreeg mijn eigenwaarde nog een grotere klap op dit gebied. In de tijd dat ik thuis zat en meerdere keren in de week begeleiding had op verschillende vlakken en 3x in de week naar therapie ging, zijn mensen uit groepen (bijvoorbeeld jong volwassenen groep van een kerk gemeente) die ik ken, afgestudeerd en carrières gestart.  Ik had leeftijdsgenoten die hun draai beginnen te vinden in een baan die bij ze past. En ik? Ik zat thuis. Ik zat vaak met mijn hulpverlening.
Ik voelde me zoveel minder waard. En gaandeweg werd ik moeder, chronisch ziek En nu ook een echtgenote. Maar alsnog besloop dat minderwaardige gevoel rondom werk en inkomen verdien me continue. Ik had "maar" een uitkering. Ik was niet succesvol want ik werk niet en heb niet eens een diploma behaald.

Werkfit

Ik heb verteld wat een beetje mijn doelen zijn van dit werkfit traject. Nog niet waarom.
Ik weet dat mijn waarde niet ligt in mijn inkomen of carrière. Naast dat ik hoop dat mijn eigenwaarde opgebouwd gaat worden, realiseer ik me dat dit meer een hulpmiddel is, dan de reden van het beter gaan voelen over mezelf.
Als ik kijk naar mijn gemiddelde dagen dan zorg ik voor mijn gezin voor waar ik kan. En heb ik mijn afspraken en zit ik eigenlijk mijn tijd een beetje uit.
Wat ik hoop dat een WEP en misschien straks een betaalde baan me gaat bieden.  Natuurlijk een hoger inkomen, want iedereen weet: een uitkering is geen vetpot. Maar de grootste motivatie is vooral dat ik me weer ergens een deel van voel. Dat ik buiten de supermarkt, de peuterspeelzaal, artsen en hulpverlening en vriendinnen meer onder de mensen ben. En van betekenis ben. Mijn dagen invullen en het gevoel krijgen dat ik niet mijn leven meer uitzit en vrijheid terug krijg. Want soms voelt het leven met een beperking echt alsof je in een gevangenis zit. En mensen snappen het niet omdat niet iedereen weet hoe het is om niet elke dag hetzelfde te kunnen. Om een lichaam te hebben dat niet doet wat het zou moeten doen.

Sollicitatiespanning

Na ruim 9 jaren thuis te zitten op zo'n jonge leeftijd, is het heel vreemd en spannend om je überhaupt weer bezig te houden met werk gerelateerde dingen. Workshops over het schrijven van je cv. Of leren hoe je een sollicitatie gesprek voert met een beperking. Wat vertel je wel en wat niet? En hoe? Vacatures bekijken, uitzoeken wat bij je past en in wat voor vorm. Toen kwam de uitvoering.
Zo moest ik naar een vacaturebank van het UWV speciaal voor wajongers. Daar heb ik kopieën van mijn cv uitgedeeld en mijn 2 minuten pitch kunnen oefenen. Maar het sollicitatie gesprek was toch echt nog wel pittig!
Zo onzeker. Mede ook omdat ik al lang niet meer gesolliciteerd had. Voor mijn gevoel niet genoeg met mijn coach geoefend had om een gesprek te voeren.
Ook was ik onzeker omdat ik het ook heel graag wil.
Ik heb mijn bemiddelaar na een paar dagen zelfs een appje gestuurd dat ik onzeker was en dat ik een mail wilde schrijven om me verder toe te lichten. Omdat ik me met schrijven toch iets makkelijker uitdruk als in zo'n gesprek. Hij reageerde dat ik moest afwachten en dat hij een goed gevoel had.
Zenuwslopend!!

Spanning voor het werk

Toegegeven heb ik nog nooit als receptioniste gewerkt. Ik heb bij een call center gewerkt, dus bellen kan ik wel. En ik kan goed met computers overweg, maar receptie werk is mij onbekend.  Ik heb ook zeker de vraag in mijn hoofd: wat als het niet zo bevalt als ik verwacht? Wat als ik er helemaal niet goed in blijk te zijn? En meer van die wat als-en...
Maar mijn grootste onzekerheid hierin is dat ik het lichamelijk niet trek. Ik heb de laatste tijd zoveel pijn, dat ik me soms afvraag hoe ik dat met een baan kan combineren. Het wordt een opgave. Zeker na zo'n lange tijd niet gewerkt te hebben. Ik moet in een ritme gaan komen, nieuwe vaardigheden leren, oude vaardigheden leren combineren. En dat terwijl mijn lijf niet altijd zo goed meewerkt. Je kan een hoop beïnvloeden, maar niet hoe een chronisch ziek lichaam gaat reageren op zulke veranderingen. Ik ga doen wat ik kan! En houd voor advies mijn coach en bemiddelaar onder de speed dial knop, zoals een aantal jaar terug de uitdrukking was. Ik kom er wel, daar ben ik van overtuigd. Maar waar precies, en hoe, dat weet ik nog niet. Maar een bekende christelijke spreekster zegt vaak: " Start doing it afraid."

Enthousiast

Ik vind het naast de spanning ook super dat ik bij het Leger des Heils mag gaan werken.
In het kort: het voelt alsof het geloof, en mijn zoektocht zo samenkomen. En ondanks dat je gewoon werkt voor een bedrijf wat moet functioneren, voel je een gemoedelijke  en welkome sfeer door het pand.
Daarnaast het geloof in je werk terug zien is alsof je je werk ook samen met God doet. Tijdens mijn trajecten en worstelingen heb ik de tattoo die mij steeds weer herinnert aan het feit dat God ten alle tijde bij me is. En wat is er fijner om dat met collega's te kunnen delen?!
De houding naar cliënten is ook: iedereen verdient een kans, zelfs als andere instanties die kans niet bieden. Maar zo kijken ze ook naar hun vrijwilligers en personeel: iedereen is belangrijk. Iedereen heeft een eigen functie in het grote geheel.   
Het pand zit om de hoek van mijn fysiotherapeut. En toen ik daar anderhalve week geleden vandaan kwam en langs het Leger des Heils reed, dacht en bad ik: "Heer, ik weet niet wat Uw plan is. Waar U me zet zal het goed zijn, maar als ik mag kiezen, ga ik hier werken."
Het was geen smeekbede, of gebed van "Heer, regel dit voor mij want dit wil ik". Maar echt een gebed vanuit een verlangen. Alsof ik een verlanglijstje voor mijn verjaardagscadeau aan mijn ouders gaf.
En we kennen de uitslag!