Korte blog vol dankbaarheid

Mijn blog gebruik ik voornamelijk als uitlaatklep. Een dagboek wanneer ik er zin in heb. En openbaar omdat ik hoop mensen ermee te kunnen helpen. Vaak is de toon nogal zwaar beladen. Tja... ik heb gewoon geen makkelijk leven. Door omstandigheden, keuzes en mijn eigen zwaktes die het me moeilijk maken. 

Maar ondanks dat het veel worstelen is momenteel ben ik echt oprecht dankbaar. 

Dankbaar voor het heerlijke mannetje dat nu in de kamer naast me ligt te slapen. 

Dankbaar voor de liefde van vrienden en  mensen om me heen. 

Voor mijn lieve Belle die echt een knuffelkat geworden is. Zelfs als ik geen zin heb weet ze wanneer de moet pushen omdat ik het gewoon even nodig heb. 

Dankbaar voor de hulp van verschillende kanten. Professioneel en vanuit liefdevolle mensen. 

Dankbaar voor mijn eigen kracht en de zelfkennis die ik opgedaan heb over de jaren waardoor ik kwetsbaar en eerlijk door kan groeien.

Ik ben gek genoeg ook dankbaar voor mijn fouten. Ook hier groei ik door. En door niet bang te zijn om mijn fouten toe te geven. 

Ik ben blij dat ik zo creatief ben. Dat is echt mijn ontspanning. 

Ondanks de zwaarte in deze periode. Maar ook in mijn leven in het algemeen ben ik zo'n gezegend mens! 

Soms is het moeilijk om door alle worstelingen daar bewust van te zijn. Maar er is elke dag wel iéts om dankbaar voor te zijn. En de kleine knuffels van mn kleine, grote man en knuffelige poes, betekenen hierin zóveel. Zo'n klein gebaar... maar wetende dat zij me nodig hebben.  Wetende dat zij van me houden en willen dat het goed met me gaat. Wetende dat zij mijn liefde met open armen (of pootjes) ontvangen... dát helpt me elke dag weer om door te gaan. Zonder dat ze het weten, houden zij me op de been. Door liefde te geven. En liefde te ontvangen. En zo gaat het met hen ook steeds beter. 

We komen er wel. We hebben wat we nodig hebben: liefde, God en hulp.