Werkende ik
Er is veel te zeggen over mijn plekje bij het Leger des Heils. Ik ben er ontzettend enthousiast over, en er gebeuren voor mij natuurlijk een hoop nieuwe dingen.
Kantoorbaan
Mijn moeder was administratief medewerkster. En haar werk bestond het merendeel van haar carrière uit declareren van ziektekosten. Ze werkte veel met getallen, en moest weleens wat nabellen. Maar ze moest vaak heel veel nummers invoeren. Dat was heel lang mijn plaatje van een kantoorbaan. En dat plaatje hoefde van mij niet zo.
Toen ik wat volwassener werd, stelde dat plaatje wat bij. En ook met het begin van het werkfit traject, werden er steeds meer verschillen duidelijk. En we zagen dat dat best wel aansluiting bij mij zou kunnen hebben. Zoals de afwisseling in staan en zitten, contact met mensen, wisselende taken.
Je kunt nog zo goed bedenken dat die functie bij je kan passen, maar of het past moet ook blijken door het doen. Nu ik ben begonnen als receptioniste, voelt het ook goed. Dat was natuurlijk afwachten.
Telefoontjes
Ik ben 2 keer op een dinsdag ingewerkt door dezelfde vrijwilligster. Ik heb daar een mapje gemaakt met telefoonnummers, adressen, en meer beschrijvingen en belangrijke gegevens. Als ik iemand aan de telefoon krijg die naar iemand vraagt, is makkelijker doorverbinden dan wanneer ik zelf moet bedenken waar die persoon op zijn of haar plek zal zijn. Maar toch. Ik heb verschillende lijsten. een lijst van 1 kantje met nummers van medewerkers van ons pand. Ik heb een lijst van 4 kantjes met alle adressen en nummers van LdH in Noord Holland. Dat geldt voor alle afdelingen (behalve Amsterdam, daar heb ik alleen het hoofdnummer van). Ik heb een lijst met de nummers van de ambulante medewerkers, een lijst van 6 kantjes met álle 06 werk telefoonnummers van het LdH. En een lijst met andere organisaties. Dus om een idee te geven; het kan nogal een zoek spel zijn. Wie je zoekt, op welk blaadje kan ik die vinden, enz. Dus ook met de vraag naar een specifiek iemand, kan het soms een uitdaging zijn.
Nu na 2 keer inwerken en 3 keer als "volwaardige" vrijwilligster te werken, zijn er wel namen en lijsten die ik steeds makkelijk weet te vinden.
En door regelmatig te vragen hoe ik iemand met een bepaalde vraag het beste kan helpen, voel ik me ook steeds zekerder in het te woord staan van mensen.
Mijn collega's zijn ook wel erg bezig om me af te remmen in mijn betrokkenheid naar mensen. Ze weten uit ervaring dat er soms zware onderwerpen langskomen, en moeilijke vragen gesteld worden. En doordat ik zo graag wil helpen, is het soms goed dat ze me even een stapje terug laten zetten in betrokkenheid en een stapje opzij zetten naar de professionaliteit. Ik herinner me ook nog dat ik daar met mijn zorgopleiding ook altijd wel moeite mee had. Het geeft vertrouwen dat ze er op de werkvloer ook gevoelig voor zijn om dat bij een collega te herkennen. En daar goede, praktische tips in te geven.
Computersysteem
Ik ben natuurlijk opgegroeid in een generatie waar de computer in opkomst kwam. Waardoor ik door veel te doen en les op school wegwijs werd met de computer. Door veel op msn en in bepaalde (lotgenoten) chatboxen te kletsen heb ik mezelf geleerd om blind te typen. Ik heb er nooit echt cursussen ofzo in gehad, maar door het gewoon te doen en op te zoeken als ik iets niet wist, leerde ik ook office redelijk te gebruiken. Het voornaamste systeem waar we mee werken is geen rocket sience. Maar het is wel even zoeken en wennen. Zeker in het systeem waar collega's meldingen doen van dingen die geregeld moeten worden.
De post
Dit vraagt geen diploma's of super hoog iq, maar de post valt ook onder mijn taken. De inkomende post stempelen met de datum van ontvangst, en dan bij de desbetreffende persoon/afdeling brengen. Uitgelezen kans om wegwijs te worden in het gebouw en te oefenen met namen. We krijgen ook wel post voor mensen van andere locaties, en daar moeten we dan melding van maken. De uitgaande post moet gefrankeerd worden.
Uren
In eerste instantie had ik met mijn bemiddelaar afgesproken met 2x2 uur per week te gaan beginnen. Maar ze wilden wel graag 2x4 uur. Dat was best schrikken. Na bijna 10 jaar niet meer te werken en nu ook met een beperking te zitten, zag ik er best tegenop om meteen 4 uur achter elkaar te moeten. Ik wist natuurlijk ook niet hoe zwaar het zou vallen. Zeker ook nog met het heen en weer fietsen.
Eerst kreeg ik reactie om in Haarlem aan de gang te gaan. Dat was in mijn hoofd echt teveel 2x4 uur. En dan ook nog per dag 2x 30 minuten fietsen. Dus ik was blij toen ik hoorde dat het om een functie in Velserbroek ging. Dat scheelde in reistijd en dus ook in energie van het fietsen.
Mijn beste vriendin werkt ook bij het LdH. en we mailen nu ook heen en weer. Is extra leuk omdat het nieuw is. Maar ook fijn omdat het wennen is, om te werken en in die tijd niet je telefoon te checken. Het is fijn om dan toch nog even een positief woord van je bestie te krijgen.
Van de week mailde ze dat ze echt blij verrast was hoe ik die 4 uren per dag doorkom. En gisteren hadden we het er wat meer over. Het is echt van God dat het zo soepel gaat. Zowel het werk en hoe soepel ik dat oppak, als het fietsen. Ik ben wel echt gesloopt na 4 uur. Ik moet ook wel echt herstellen. Maar ik heb er geen extra pijn door.
Opbouwend en lichamelijke prijs
Krijg elke dag meerdere complimenten. Dat ik alles zo snel oppak en dat ik goed initiatief toon. Complimenten over de vragen die ik stel. En dat ik zoveel "kleine" klusjes uit de handen van de betaalde krachten neem, waardoor zij hun grotere klussen beter kunnen uitvoeren.
Mijn andere beste vriendin zei vandaag dat ze me ziet opbloeien. Ik voel het zelf ook. Mijn ogen staan anders, ik heb meer energie.
Ik heb door veranderingen in medicatie meer pijn. En dat vreet ook energie. Ik neem ook extra medicatie in om beter te functioneren tijdens mijn werk. Hoewel dat ook een gok is. Een van de bijwerkingen van tramadol is sufheid. Het bijzondere (en ik denk dat ook dat een van Gods zegeningen is), dat ik minimaal last heb van die sufheid. Ik merk het wel een beetje als ik veel gedaan heb in mijn 4 uur en ik aan het einde van mijn shift kom. Dan vind ik het soms wel lastig om door vermoeidheid mijn woorden te vinden. Soms in simpele dingen. Daar doet de tramadol natuurlijk geen positieve bijdrage aan. Maar vergeleken met "gewone" dagen, ben ik alsnog minder suf.
Doordat dit werk me zo goed doet, moet ik oppassen dat ik niet overmoedig word. Ik wil zó graag, zo graag meer, ontdekken wat ik verder nog kan en vooral hoeveel.
We zitten met een vrijwilligerstekort. Zeker als 1 van de vrijwilligsters een betaalde baan vindt. Wat eigenlijk op kort termijn moet gebeuren. Ik voel me steeds meer op mijn plekje thuiskomen. En dat voelt geweldig na die bijna 10 jaar thuis gezeten te hebben.
Ik voel me nuttig. Meer dan dat. Ik voel me echt belangrijk, ondanks dat ik geen zware functie heb om direct mensen te helpen, zoek ik wel met ze mee om ze te brengen bij de persoon (of andere instantie) waar ze wel geholpen worden. Ik verbind collega's door aan elkaar. Het is geen grote taak, maar wel belangrijk. Ik ben eigenlijk het eerste aanspreekpunt voor mensen die aankomen voor een afspraak, komen werken of mensen die bellen.
Ik heb ook mijn leidinggevenden, oh ja... ik mag ze geen leidinggevenden meer noemen, maar collega's. Ik heb dus mijn collega's ook verteld dat dit een valkuil is. En zij zeiden ook: We willen graag voorzichtig met je zijn. Wij hebben die valkuil ook en we zijn erg zuinig op je. We willen je tegen jezelf beschermen. Als persoon maar ook omdat we zo blij met je zijn.
Als dat geen mooie complimenten zijn!
Ik ben nieuwsgierig waat God verder nog voor me heeft op het arbeidspad.
Kantoorbaan
Mijn moeder was administratief medewerkster. En haar werk bestond het merendeel van haar carrière uit declareren van ziektekosten. Ze werkte veel met getallen, en moest weleens wat nabellen. Maar ze moest vaak heel veel nummers invoeren. Dat was heel lang mijn plaatje van een kantoorbaan. En dat plaatje hoefde van mij niet zo.
Toen ik wat volwassener werd, stelde dat plaatje wat bij. En ook met het begin van het werkfit traject, werden er steeds meer verschillen duidelijk. En we zagen dat dat best wel aansluiting bij mij zou kunnen hebben. Zoals de afwisseling in staan en zitten, contact met mensen, wisselende taken.
Je kunt nog zo goed bedenken dat die functie bij je kan passen, maar of het past moet ook blijken door het doen. Nu ik ben begonnen als receptioniste, voelt het ook goed. Dat was natuurlijk afwachten.
Telefoontjes
Ik ben 2 keer op een dinsdag ingewerkt door dezelfde vrijwilligster. Ik heb daar een mapje gemaakt met telefoonnummers, adressen, en meer beschrijvingen en belangrijke gegevens. Als ik iemand aan de telefoon krijg die naar iemand vraagt, is makkelijker doorverbinden dan wanneer ik zelf moet bedenken waar die persoon op zijn of haar plek zal zijn. Maar toch. Ik heb verschillende lijsten. een lijst van 1 kantje met nummers van medewerkers van ons pand. Ik heb een lijst van 4 kantjes met alle adressen en nummers van LdH in Noord Holland. Dat geldt voor alle afdelingen (behalve Amsterdam, daar heb ik alleen het hoofdnummer van). Ik heb een lijst met de nummers van de ambulante medewerkers, een lijst van 6 kantjes met álle 06 werk telefoonnummers van het LdH. En een lijst met andere organisaties. Dus om een idee te geven; het kan nogal een zoek spel zijn. Wie je zoekt, op welk blaadje kan ik die vinden, enz. Dus ook met de vraag naar een specifiek iemand, kan het soms een uitdaging zijn.
Nu na 2 keer inwerken en 3 keer als "volwaardige" vrijwilligster te werken, zijn er wel namen en lijsten die ik steeds makkelijk weet te vinden.
En door regelmatig te vragen hoe ik iemand met een bepaalde vraag het beste kan helpen, voel ik me ook steeds zekerder in het te woord staan van mensen.
Mijn collega's zijn ook wel erg bezig om me af te remmen in mijn betrokkenheid naar mensen. Ze weten uit ervaring dat er soms zware onderwerpen langskomen, en moeilijke vragen gesteld worden. En doordat ik zo graag wil helpen, is het soms goed dat ze me even een stapje terug laten zetten in betrokkenheid en een stapje opzij zetten naar de professionaliteit. Ik herinner me ook nog dat ik daar met mijn zorgopleiding ook altijd wel moeite mee had. Het geeft vertrouwen dat ze er op de werkvloer ook gevoelig voor zijn om dat bij een collega te herkennen. En daar goede, praktische tips in te geven.
Computersysteem
Ik ben natuurlijk opgegroeid in een generatie waar de computer in opkomst kwam. Waardoor ik door veel te doen en les op school wegwijs werd met de computer. Door veel op msn en in bepaalde (lotgenoten) chatboxen te kletsen heb ik mezelf geleerd om blind te typen. Ik heb er nooit echt cursussen ofzo in gehad, maar door het gewoon te doen en op te zoeken als ik iets niet wist, leerde ik ook office redelijk te gebruiken. Het voornaamste systeem waar we mee werken is geen rocket sience. Maar het is wel even zoeken en wennen. Zeker in het systeem waar collega's meldingen doen van dingen die geregeld moeten worden.
De post
Dit vraagt geen diploma's of super hoog iq, maar de post valt ook onder mijn taken. De inkomende post stempelen met de datum van ontvangst, en dan bij de desbetreffende persoon/afdeling brengen. Uitgelezen kans om wegwijs te worden in het gebouw en te oefenen met namen. We krijgen ook wel post voor mensen van andere locaties, en daar moeten we dan melding van maken. De uitgaande post moet gefrankeerd worden.
Uren
In eerste instantie had ik met mijn bemiddelaar afgesproken met 2x2 uur per week te gaan beginnen. Maar ze wilden wel graag 2x4 uur. Dat was best schrikken. Na bijna 10 jaar niet meer te werken en nu ook met een beperking te zitten, zag ik er best tegenop om meteen 4 uur achter elkaar te moeten. Ik wist natuurlijk ook niet hoe zwaar het zou vallen. Zeker ook nog met het heen en weer fietsen.
Eerst kreeg ik reactie om in Haarlem aan de gang te gaan. Dat was in mijn hoofd echt teveel 2x4 uur. En dan ook nog per dag 2x 30 minuten fietsen. Dus ik was blij toen ik hoorde dat het om een functie in Velserbroek ging. Dat scheelde in reistijd en dus ook in energie van het fietsen.
Mijn beste vriendin werkt ook bij het LdH. en we mailen nu ook heen en weer. Is extra leuk omdat het nieuw is. Maar ook fijn omdat het wennen is, om te werken en in die tijd niet je telefoon te checken. Het is fijn om dan toch nog even een positief woord van je bestie te krijgen.
Van de week mailde ze dat ze echt blij verrast was hoe ik die 4 uren per dag doorkom. En gisteren hadden we het er wat meer over. Het is echt van God dat het zo soepel gaat. Zowel het werk en hoe soepel ik dat oppak, als het fietsen. Ik ben wel echt gesloopt na 4 uur. Ik moet ook wel echt herstellen. Maar ik heb er geen extra pijn door.
Opbouwend en lichamelijke prijs
Krijg elke dag meerdere complimenten. Dat ik alles zo snel oppak en dat ik goed initiatief toon. Complimenten over de vragen die ik stel. En dat ik zoveel "kleine" klusjes uit de handen van de betaalde krachten neem, waardoor zij hun grotere klussen beter kunnen uitvoeren.
Mijn andere beste vriendin zei vandaag dat ze me ziet opbloeien. Ik voel het zelf ook. Mijn ogen staan anders, ik heb meer energie.
Ik heb door veranderingen in medicatie meer pijn. En dat vreet ook energie. Ik neem ook extra medicatie in om beter te functioneren tijdens mijn werk. Hoewel dat ook een gok is. Een van de bijwerkingen van tramadol is sufheid. Het bijzondere (en ik denk dat ook dat een van Gods zegeningen is), dat ik minimaal last heb van die sufheid. Ik merk het wel een beetje als ik veel gedaan heb in mijn 4 uur en ik aan het einde van mijn shift kom. Dan vind ik het soms wel lastig om door vermoeidheid mijn woorden te vinden. Soms in simpele dingen. Daar doet de tramadol natuurlijk geen positieve bijdrage aan. Maar vergeleken met "gewone" dagen, ben ik alsnog minder suf.
Doordat dit werk me zo goed doet, moet ik oppassen dat ik niet overmoedig word. Ik wil zó graag, zo graag meer, ontdekken wat ik verder nog kan en vooral hoeveel.
We zitten met een vrijwilligerstekort. Zeker als 1 van de vrijwilligsters een betaalde baan vindt. Wat eigenlijk op kort termijn moet gebeuren. Ik voel me steeds meer op mijn plekje thuiskomen. En dat voelt geweldig na die bijna 10 jaar thuis gezeten te hebben.
Ik voel me nuttig. Meer dan dat. Ik voel me echt belangrijk, ondanks dat ik geen zware functie heb om direct mensen te helpen, zoek ik wel met ze mee om ze te brengen bij de persoon (of andere instantie) waar ze wel geholpen worden. Ik verbind collega's door aan elkaar. Het is geen grote taak, maar wel belangrijk. Ik ben eigenlijk het eerste aanspreekpunt voor mensen die aankomen voor een afspraak, komen werken of mensen die bellen.
Ik heb ook mijn leidinggevenden, oh ja... ik mag ze geen leidinggevenden meer noemen, maar collega's. Ik heb dus mijn collega's ook verteld dat dit een valkuil is. En zij zeiden ook: We willen graag voorzichtig met je zijn. Wij hebben die valkuil ook en we zijn erg zuinig op je. We willen je tegen jezelf beschermen. Als persoon maar ook omdat we zo blij met je zijn.
Als dat geen mooie complimenten zijn!
Ik ben nieuwsgierig waat God verder nog voor me heeft op het arbeidspad.
Reacties
Een reactie posten
Dankjewel voor je bericht, ik zal zo snel als ik kan reageren