Nieuwe stappen in herstel

Degene die mijn blogs lezen, zijn op de hoogte van hoe ik bezig met met het werkfittraject en mijn WEP bij het leger des heils. 

Dat is alleen niet de enige manier dat ik bezig ben om stappen te zetten in mijn gezondheid. Het is een kwetsbare blog geworden. Persoonlijk op meerdere fronten. 

Conditie

Beweging is erg belangrijk voor mensen met fibromyalgie. Ja, voor wie eigenlijk niet?! Het lastigste aan bewegen met fibromyalgie is balans vinden. Grenzen bewaken. Je moet bewegen, maar als je teveel doet geeft dat een flinke klap na. Zoals mijn hulpverleners ook zeggen: een gewoon persoon krijgt als die goed gesport heeft spierpijn. Soms ook spierpijn waarbij je moeite krijgt om te bewegen. Als je gaat sporten/bewegen met fibromyalgie is die na-klap groter. Als ik aan het sporten ben, en door de heerlijke hormonen die dan vrijkomen, lekker doorga en doorga, en op dat moment, ongemerkt teveel doe, dan heb ik de volgende dag de na-klap. Een klap die mij zoveel pijn geeft alsof het voelt dat ik ben aangereden. Gelukkig is het beeldspraak en ben ik nooit echt aangereden, maar je kent de uitdrukking wel. Ik moet daar echt een paar dagen flink van herstellen. 

Conditie opbouwen, moet dus heel geleidelijk en voor je gevoel tergend langzaam. 

Door het gebrek aan zwemmen en slechte periode heb ik lang weinig beweging gehad. En dat versterkt mijn achteruitgang. 

Pokemon Go

Helaas moest ik vanwege de financien stoppen met zwemmen bij Heliomare. Dat was een flinke domper. 

Mede door hoe heftig ik op sporten kan bewegen, was het spannend hoe ik zou reageren op de beweging bij mijn werk en het heen en weer fietsen. 

Twee weken geleden heeft een vriendin ons aangestoken met het Pokemon Go spel. Wij wilden allebei meer lopen en fietsen, maar we konden ons er niet toe zetten, tot 2 weken geleden. Nu we het spel vrij fanatiek spelen, gaan we als we onze zoon naar school brengen, of als we boodschappen moeten doen een extra groot rondje. Het is heerlijk om meer in beweging te zijn. Maar alsnog heb ik lichamelijk geen goede periode. Helaas zit ik ook regelmatig in de rolstoel om samen een rondje te doen. Dus het gaat flink heen en weer. Maar goed... We are working on it! And taking it slow...

Psychische hulp

Voordat ik bij Heliomare kwam zat ik bij een psychologe. Vanwege voornamelijk een emotionele dip en doordat ik een kleine PTSS terugslag had toen Mattheus in beeld kwam. Dit was gelukkig vrij snel weer rustig. 

Heliomare vraagt als je daar in een traject zit, om daarnaast geen andere hulpverlening te hebben. Zowel fysio, als psycholoog, maatschappelijk werk enz. Vanwege de verzekering, maar ook om niet langs elkaar heen te gaan werken en verwarring te geven. 

Zo hadden mijn psychologe en ik een plan opgesteld om na Heliomare weer op te pakken. Ik zag dat helemaal zitten. 

Tijdens mijn traject kwamen we er eigenlijk achter dat ik zo jong, al zoveel meegemaakt heb, dat ik heel vroeg al veel stress had. En niet wist hoe ik echt kon ontspannen. Er gebeurde meer en meer, waardoor de stress die ik in mijn hoofd en lijf meedroeg is blijven hangen. Mijn lijf heeft dat opgeslagen. Als je lijf continue met stress geconfronteerd wordt, is natuurlijk voor niemand goed. Bij mij heeft de "stress" van zwangerschapshormonen, want ondanks dat het als normaal gezien wordt, is het niet een normaal iets voor je lijf. Die hormonen hebben dus mijn fibromyalgie heel snel aangewakkerd. 

Nu bij elke vorm van stress (teveel doen, hormooncyclus; dus eisprong én menstruatie, ruzie, weersveranderingen, slecht slapen en meer) geeft mijn lijf een reactie van pijn als teken van: Ik kan deze stress niet meer aan. 

Mijn behandelaren zeiden ook dat er een kans is, omdat er een verband is met jeugdtrauma's, dat als ik op een dieper niveau traumaverwerking aan zou gaan, dat dat mijn lijf weer wat meer tot ontspanning kan brengen en een deel van mijn pijn kan zakken. 

Dit sloot perfect aan bij het plan wat ik met die psychologe had. Door een misverstand is dat een jaar later nog steeds niet van de grond. 

Gods leiding naar de juiste hulp

Door miscommunicatie sloot ik me ervoor af en zocht ik naar andere manieren. Om dat gesprek maar niet aan te hoeven gaan. Maar alle mails, alle intakes, liep op niks uit. 

Toen ik laatst bij de praktijkondersteuner van de huisarts aan het spuien was, sprak God tegen me. 

Dat klinkt misschien raar voor mensen die dat niet kennen. Even kort afwijken: Zoals ik Gods stem ervaar verschilt. De ene keer is spreekt God via mijn intuïtie. Emoties kunnen een hele slechte raadgever zijn, maar het gevoel wat ik kan hebben vanuit mijn intuïtie altijd spot on. Soms spreekt God door je dromen te geven. Soms ook beelden die je ziet als dromen, maar dan overdag zonder te slapen. Of echt Zijn stem. Zijn stem wordt vaak gehoord als een fluisterstem of gedachte. 

Hoe je herkent dat het God is, is eigenlijk altijd dat er dingen gezegd worden op een manier zoals jij zelf niet denkt. Qua woordkeus, of doordat er dingen laten zien worden wat je zelf niet bedenken kan. God kan je bemoedigen, dus liefdevolle dingen zeggen, of prikkelen om een weg te gaan die je zelf niet zou gaan. Doordat je enge of nieuwe dingen vermijdt, of dat je ergens afscheid van moet nemen (materieel of emotioneel/gedrag). God daagt je uit om je te laten groeien. Een bekende amerikaanse spreekster heeft veel geweldige oneliners. Waaronder: "I'm not where I supposed to be, but thank God I'm not where I used to be". (Ik ben niet waar ik zou moeten zijn, maar dank aan God dat ik niet ben waar ik was). Of, ook een hele sterke: "Start doing it afraid" (Begin ermee als je bang bent). De laatste voor nu: "The only way is through"(De enige manier is erdoorheen gaan).

Zo zat ik dus bij de praktijkondersteuner, en God sprak. Door het lopende gesprek fluisterde God mij de antwoorden in. We hadden het over een aanmelding bij een instelling waar we sowieso twijfelden of dat de plek voor mij was. En God zei me dat ik terug moest naar de psychologe die ik al een jaar ontwijk door angst om die confrontatie aan te gaan. Niet vanwege haar, maar gewoon vermijdingsgedrag. Dus al pratende kwamen we eruit dat die spannende weg, toch de beste zou zijn. 

We hadden afgesproken dat als ik met de volgende afspraak de mail nog niet gestuurd had, dat we die met de volgende afspraak dan samen zouden opstellen. Dit hebben we afgelopen maandag gedaan. De reactie was zo open en toegankelijk, dat ik me meteen opnieuw heb aangemeld voor een nieuw traject bij haar. Haar reactie gaf vertrouwen. Het is spannend, niet makkelijk. Maar het is Gods leiding, en dat kan alleen maar goed uitpakken. Mijn vertrouwen in God is zo sterk dat ik weet dat God je nooit zomaar ergens heen stuurt. Soms via wegen waarvan je niet snapt wat de bedoeling is, maar je groeit er altijd van! Er is een heel belangrijk Bijbelvers wat heel veel hoop geeft. Juist als je niet snapt wat God van plan is. En daar houd ik dan aan vast.

Want Ik weet wat mijn plannen voor jullie zijn, zegt de Heer. Ik heb mooie plannen voor jullie. Plannen vol vrede, niet vol ellende. Want Ik heb een hoopvolle toekomst voor jullie. (jeremia 29:11)

Gezinsinvloeden

Natuurlijk komt er ook stress van een peuterpuber, die ons soms tegen elkaar uitspeelt. Of gewoon dwars is en niet luistert. Daarnaast ook door de stress rondom mijn man zijn gezondheid. Zowel fysiek als mentaal. Zijn burnout en ook zijn traumatische jeugd dat heeft nog steeds een weerslag. Natuurlijk geeft je opvoeding bepaalde ideeën over normen en waarden mee. Maar als je geen goede jeugd hebt gehad, geeft dat je naast normen en waarden ook een rugzak mee waar je mee moet dealen. Als je jong bent en je jezelf overlevingsmechanismen aanleert, helpt je dat overleven, maar dat is niet altijd goed functionerend meer als je volwassen bent. Dan wordt er een bepaald gedrag en inzicht van je verwacht. En het kan een zwaar gevecht zijn als je dat nooit geleerd hebt. Deels is dat waar mijn man nu tegenaan loopt. Ik ken dat gevecht van voor mijn hulpverleningstrajecten. Maar ook dat geeft stress. Dat botst soms flink. Die stress slaat ook op mijn lijf. Ik neem die stress mijn man niet kwalijk, omdat ik dat gevecht en achtergrond ken. Daarnaast is het normaal om ruzie te hebben en waar 2 vechten, hebben 2 schuld. En zo ook met onze zoon. Die stress die hij geeft, is normaal kindergedrag.

Hulp in het gezin

Mijn man is bezig om hulpverlening op te starten. Daar heb ik superveel respect voor. Dat vraagt zoveel moed en motivatie. En hij heeft eerder in zijn leven kansen gehad om hulp te krijgen, maar ging dat niet aan. Nu wel. En dat is een verpakt compliment. Dat hij met ons in zijn leven de motivatie en moed kan opbrengen om die moeilijker dingen aan te gaan. 

En hoe dat effect op mij heeft? Eigenlijk heel simpel: Als hij rust krijgt in zijn hoofd, gaat tussen ons ook meer ontspanning komen, en hopelijk minder wrijving en confrontaties. 

Om meer op 1 lijn te komen rondom de opvoeding van onze zoon, zijn we aangemeld voor gezinsbegeleiding. Wij zijn allebei temperamentvolle mensen, en koppig. Compromissen sluiten is niet ons sterkste punt. Dus met hulp hoop ik dat we dichter bij elkaar gaan komen. Rustiger kunnen praten. En niet alleen kijken naar wat we willen, maar ook naar wat we kunnen. 

Alles bij elkaar is er dus een hoop in beweging. En dat is niet makkelijk en geeft in eerste instantie wel eerst meer stress, maar we kijken naar de lange termijn en de winst die we kunnen, en GAAN halen! Zoals Jeremia 29:11 de hoopvolle toekomst noemt. Houden we vast aan God en Zijn leiding, omdat we weten dat Hij goed is.