Afscheid

Overal waar je komt wordt je gecomfronteerd met mensen die gescheiden zijn. Zelf was ik altijd iemand die dacht én zei: "ik ben anders. Als ik ga trouwen, doe ik dat voor de rest van mijn leven." Ik heb nooit het huwelijk onderschat. Ik heb nooit gedacht dat het een sprookje was met een happy ever after. Dat als je een hindernis genomen hebt en daarna er geen problemen meer op je pad komen.

Ik had alleen niet verwacht wat er wél op mijn pad kwam. Ik ga niet alles openbaar op internet gooien van wat er achter gesloten deuren afspeelde. Ik kan je wel geruststellen dat er geen lichamelijk geweld heeft plaatsgevonden. Naar geen van ons.

Ik zie mezelf als netjes opgevoed met goede en respectvolle normen en waarden. Maar ook met de visie op het huwelijk dat je daar niet licht over denkt. Niet zomaar gaat scheiden. En dat je je bindt voor het leven.
Daar ging ik voor. Als ik in een relatie stap. En om eerlijk te zijn was dit mijn eerste echte serieuze relatie.. Maar ook de andere, minder serieuze relaties, daar stapte ik in met volle overgave. Met een houding om ervoor te gaan. En ook als het moeilijk is, samen erdoorheen te komen. Ondanks dat ik iemand ben die makkelijk wegvlucht als ik bang ben.

Ik heb vanaf het begin gezegd: "het maakt me niet uit hoe lang we samen zijn. 1 dag, 1 jaar, een dag voor ons trouwen of als we 50 jaar getrouwd zijn... Maar als je mijn kind onrecht aandoet op wat voor manier dan ook, is het einde oefening."
20 mei gingen mijn oogkleppen af. En erkende ik wat er gebeurde. 20 mei kon en wilde ik niet meer meegaan in excuses en oorzaken voor gedrag.
Ik ben geen heilig boontje, maar heb altijd gedaan wat ik dacht dat goed was. Ik heb gevochten zoals ik dacht dat ons zou helpen. Het mocht niet baten.
20 mei. Kondigde ik de scheiding aan. We wilden in eerste instantie scheiden van tafel en bed. Kijken of het met gescheiden huishoudens nog wel zou werken. Maar beetje bij beetje verloor ik dat vertrouwen.
Ik verloor mijn man.

Terwijl ik ineens alles alleen draaiende moest houden, moest ik afscheid nemen van de man die me ooit gelukkig maakte. De enige man die ik binnen heb durven laten in mijn kwetsbaarheid. De man waarmee ik oud zou worden. De man met wie ik een toekomst op zou bouwen. We hadden dromen. Sommigen verschilden wel met elkaar, maar 1 ding wisten we zeker: hoe de toekomst er ook uit zag, het zou samen zijn.

Mensen die gescheiden zijn zeggen vaak dat ze heel wat mensen verloren zijn in hun scheidingsproces. Ik maakte me daar niet zo zorgen over. Ik heb geleerd door zoveel vriendschappen die uiteindelijk kapot zijn gegaan dat je niet op iedereen kunt bouwen. Ik ken best wat mensen. Maar er zijn niet veel mensen die ik échte vrienden noem. Na zoveel beschadigingen is het moeilijk om mensen te vertrouwen. En écht binnen te laten. Je kwetsbaarheid te laten zien.

Ik was niet bang. Ik wist op wie ik kon bouwen. En de restt zou erg jammer zijn, maar de mensen op wie ik bouw... die kan en wil ik niet missen. En ik dacht ook dat ik hen niet zou hoeven te missen.

De werkelijkheid ziet er anders uit. Terwijl ik knok om stabiliteit vast te houden in de basisprincipes van een huishouden voor mijn kleine, grote man, kwam ik in discussies terecht.
Over verantwoordelijkheden die ik niet neem naar de mening van mensen. En discussies over dat ik verkeerde keuzes maak. Mede op grond van de Bijbel. Met mensen die me van heel dichtbij kennen. Me kwetsbaar hebben gezien. Mensen die ook mindere eigenschappen van me kennen en me accepteerden zoals ik ben. Dacht ik.

Ik geloof dat die discussies uit een goed hart kwamen. Omdat ik ondanks alles nog steeds wil vasthouden en geloven in het goede in mensen.
Helaas werden die discussies zo hevig en creëerden zoveel onbegrip over en weer, dat ik 3 mensen heel dicht bij verloor. Mijn vader en stiefmoeder. En beste vriendin.

Ik had nooit verwacht dat ik zou scheiden. Ik had nooit verwacht dat ik de stekker uit mijn huwelijk zou trekken. En ik had ook nooit verwacht dat ik daarbij de 3 mensen die er de afgelopen jaren door dik en dun waren, door eigenlijk meningsverschillen (gecombineerd met heftige emoties) zou verliezen. Ik zag hen als mijn stabiliteit.

De wereld voelt wiebelig. Alles wordt omgegooid in mijn leven. En opnieuw moet ik knokken. Opnieuw ga ik door een dal. Met psychische problemen, financiele problemen, fysieke problemen. En daarnaast de verantwoordelijkheid voor een jongetje van bijna 4. Het is zwaar.

Maar zoals ik voor mijn zoon vocht voor hij überhaupt op komst was, zo vecht ik nu opnieuw voor hem. Ik vocht eerder om mijn leven op orde te krijgen en houden om mama te kunnen worden. Nu ik mama ben... vecht ik nog harder. Als ik hem niet had... nou ja laten we daar maar niet heen gaan.

Afscheid nemen doet pijn. Het voelt alsof ik in een tekening woonde. Met een mooi huis, lieve mensen om me heen, gezelligheid, dromen enz. En dat nu beetje bij beetje de tekening weggegumd is. Mensen, gezelligheid, dromen, het mooie huis. Ik blijf in het huis. Maar het huis voelt niet meer zoals eerst. Er kleven herinneringen en sferen aan vast. Het is niet mijn huis meer. Alle kleur is uit de tekening weg. Er is somberheid. Alleen mijn ventje en ik. Een paar mensen die er nog wel zijn op de achtergrond. Een huis dat vervreemd aanvoelt. En een berg aan regelwerk en onzekerheden in de toekomst.

Ik red het wel! Heb eerder een hele berg overwonnen. En toen was mijn grootste motivatie nog niet eens op aarde. Ik ga door. Zoals ik geloof dat het beste is. Voor mijn grote, kleine man. En voor mijzelf.

Afscheid nemen doet pijn. Ik ben beschadigd. En heb tijd nodig om te helen. Maar ik zál helen. En ik zál weer gelukkig zijn. Ik weet niet hoe mijn leven eruit gaat zien.
Mn zoon zijn namen betekenen: 'geluk' en 'gegeven door God'. En daar put ik kracht uit. Ik geloof dat hij zijn namen niet alleen maar heeft omdat ik ze zo mooi vond.