Als me gevraagd wordt hoe het ECHT met me gaat

Ik had een mail waarin een nieuwe blog aangekondigd staat van iemand die ik volg. De titel is: "als ik vraag hoe het ECHT met je gaat".
Deze titel raakt. Ik heb de blog nog niet gelezen. Puur omdat de vraag alleen al confronterend is. Het vraagt om de puurste kwetsbaarheid. Alle maskers af. Niet mooier maken zoals het is. Geen rekening houden met woordkeus omdat anderen ervan kunnen schrikken of het grof kunnen vinden. En je gewoon even helemaal overgeven aan wie je bent en wat je voelt. Wat dat dan ook is.

Ik heb over de jaren wel geleerd om open te zijn. Door heftige gebeurtenissen, moet ik toch eerlijk bekennen dat ik toch weer een muurtje ben gaan bouwen. De angst om gekwetst te worden. Het gemis en hartzeer van mensen die je in de steek gelaten hebben.
Het is niet alleen maar verdriet en narigheid. Ik kan intens genieten van kleine momenten. Een vriendschap die onverwachts herstellende is. Onverwachts, en ook gestuurd vanuit boven, want zelf was ik te trots, te gekwetst en boos om dat überhaupt te willen. Een knuffel van mijn zoon, of hem zien spelen en ontwikkelen.
Aan die momenten houd ik me vast.

Als ik de vraag moet beantwoorden hoe het écht met me gaat. Kan ik eigenlijk alleen maar zeggen: Ik houd me staande. Ik overleef en daar is alles mee gezegd. Ik houd me vast aan kleine momenten omdat die me laten zien dat ik niet depressief ben. Op sombere momenten zijn die momenten niet heel overtuigend, maar het is iets.
Mijn drijfveer en mijn motivatie is sterker dan ooit. Natuurlijk mijn zoon!
Als ik terugkijk naar hoe ik er in het verleden aan toe geweest ben, en vergelijk met nu, herinner ik me: het wordt NOOIT meer zo zwart als toen. Ik heb nu geproefd wat liefde en vriendschap en geluk is. de drive om dat terug te vinden voor en met mijn zoon is zoveel sterker.

Ik ben moe. Van het vechten. Alsof ik alsmaar door moet blijven knokken. Soms voelt heet alsof er geen einde aan komt. Want als het ene achter de rug is, staat het leven met nog een mokerslag klaar.
Het is zwaar. Het lijkt wel alsof allerlei heftige gebeurtenissen zich steeds maar weer achter elkaar opvolgen. Voor mijn gevoel ben ik altijd maar aan het vechten. En ik sleep een grote rugtas met een complex verleden met me mee. Maar ik zie ook hoe sterk ik ben. Ik heb het eens verslagen en ben er beter door geworden. Heb een hoop gekregen en ik ben niet van plan om me dat af te laten nemen. Maar ontspanning, diepe ontspanning in lijf en ziel... Daar heb ik honger naar.

Ik ben moe. Ik ben dankbaar voor de steun en mensen bij wie ik mezelf mag zijn. Mensen bij wie ik me veilig voel om kwetsbaar te zijn. Die mensen zijn schaars, maar voor wie er net zo mee worstelt als ik: ze zijn er. En ik weet hoe je je voelt. Wees niet bang om bij mij je verhaal te doen.