Slechte dag met gouden randje

Na een dag van veel pijn. Een slechte dag voor mijn begrippen. Een dag waar ik eigenlijk alleen maar kan liggen en moeite heb mijn tranen van de (fysieke) pijn te bedwingen. Een dag waar ik iets meer beroep doe op de behulpzaamheid van mn zoon en anderen. Een dag dat koken écht onmogelijk is en ik er maar een pizzaatje in schuif.... 

Als de medicatie mn pijn ietwat verzachten, maar nog steeds schreeuwend aanwezig. Alsnog strompel ik naar boven als ik mijn zoon onrustig hoor in zijn slaap en me uiteindelijk wakker geschrokken roept. 

Ik zit bij hem, houd hem vast. Hij wil niet praten over zijn nare dromen. Hij weet dat ik weet waar ze over gaan. Keer op keer breekt dan mijn hart. Zachtjes voel ik zijn kleine handje mijn rug aaien, als reactie op mijn knuffel. Een kostbaar moment waar de liefde gewoon voelbaar is. Waar ik geëmotioneerd raak om mijn intense liefde voor dat prachtkereltje. 

Ik pak zijn koppie met 2 handen vast en zeg hem: "ik hou meer van jou dan je ooit zult weten." "Ik ook van jou, mama. Jij bent mijn allerbeste vriend. Soms wel een beetje boos als ik niet goed luister, maar altijd mijn beste vriend." 

Na een paar minuten knuffelen, voel ik zijn lijfje tot rust komen en ontspannen. Ik pak zijn beker, haal wat water in de badkamer. Geef hem een slokje en stop hem weer in. Na het vaste riedeltje: "Slaap lekker. Tot morgen" en "ik hou van je." Loop ik zijn kamer uit en zegt hij: "mama, jij bent het aller aller aller aller aller..." en zoals het normaal gesproken andersom is... en hij mijn allers onderbreekt met een enthousiaste : "BELANGRIJKSTE". Zat hij nu op de mijne te wachten. 

Mijn hart loopt over. Met alles waar we doorheen zijn gegaan. En ja het laatste jaar was nogal veel heftig en zwaar op verschillende fronten. Maar die kinderarmpjes om mijn nek, dat handje op mijn rug, dat lijfje tegen de mijne gedrukt en dan die lieve woordjes van mijn allergrootste liefde... 

Het geeft kracht om door te gaan. Bevestiging dat ik het goed doe. Waar ik twijfel aan mijn kunnen. Waar ik bang ben niet genoeg te zijn, maakt zo'n klein moment een wereld van verschil.