Karins Schrijven

Voor een soort verkiezing werd gevraagd om iets te reageren in het thema 'hoekjes van geluk' daarmee zijn een aantal mensen winnaar van het kinderboek 'hoekjes van geluk' van actrice en nu schrijfster Maryam Hassouni. Een foto zegt soms meer dan 1000 woorden, maar een foto vertelt niet mijn verhaal. Het is nog even afwachten of ik 1 van de winnaars ben, maar ik heb vanuit mijn hart gesproken. En soms is dat genoeg. Dit was mijn inzendig (ik krijg helaas de collage hier niet geüpload): Mijn hoekje van geluk zijn mijn kleine en grote man. Door een trauma door verkrachting en seksueel misbruik heb ik een paar jaar geleden besloten om met hulp van een donor als alleenstaande moeder geworden. Adeo wordt aanstaande donderdag 23 november 2 jaar. 6 maanden nadat ik mijn zoon, Adeo, in mijn armen mocht sluiten, kreeg ik de diagnose fibromyalgie (chronische spierziekte, met chronische pijn). Toen mijn zoon 14 maanden was, heb ik de liefde van mijn leven ontmoet. Na getraumatis...

Wat doe je als je niet weet wat je moet zeggen? Als er zoveel te zeggen is, maar je de woorden niet kan vinden. Wat doe je als je iemand dichtbij hebt die het zwaar heeft, maar jij ook en er daardoor niet kan zijn voor diegene zoals je zou willen? Bij de kleine dingen die ik wél zeg, krijg ik de reactie dat het zoveel betekent, terwijl ik zoveel meer zou willen. Omdat mijn hart zo groot is voor iemand. Omdat ik weet dat ik meer in me heb. Alleen nu even niet. Wat kan ik daarvan balen! Dat ik niet bij machte ben om te doen wat ik wil, en wat die persoon zo verdient! Ik kan het mezelf zo kwalijk nemen. Mijn lijf zo kwalijk nemen, dat het niet functioneert als ik zou willen. Aan de ene kant proef ik een beetje meer energie, maar alsnog niet genoeg om er te kunnen zijn voor diegene waar ik van hou. Het voelt alsof ik alleen maar vraag, en alleen maar een last ben. En hoe langer het duurt dat mijn lijf mijn hart niet bij kan houden, hoe meer in het idee heb, minder te betekenen. Klink...

Zó te gek! Ik mag gaan bloggen voor een online platform rondom het opvoeden van kinderen. Niet alleen voor ouders, maar ook oppas, opa's en oma's enz.  Er zijn professionals die bloggen, daarnaast mag ik naast andere mensen ook bloggen. Wat ik schrijf wordt beoordeeld en geredigeerd. En zodra het in orde is, komt die online. Een week na publicatie, mag ik hem ook hier plaatsen en promoten. Ik ben er zó enthousiast over. Mijn eerste blog is in de beoordeling fase.  Wat ik mooi vind aan deze functie, is dat ik ook mag vertellen over het geloof en ook hoe ik het moederschap ervaar rondom het ziek zijn. Ik mis dat zelf wel: (h)erkenning over ziek zijn in combinatie met ouderschap. Dus hoe mooi is het dat ik hier zelf over mag schrijven! Zolang het uitgangspunt maar  ouderschap is. 

Soms zou ik een pauzeknop van de wereld willen hebben. Om langer van de goede en mooie momenten te genieten, maar ook om mezelf meer tijd en rust te kunnen geven voor de zware dingen. Ik heb in mijn leven al behoorlijk wat meegemaakt en ben pas (bijna) 31. Zowel mooie dingen, als zware dingen, groot en klein.  Het is moeilijk om mijn emoties de baas te blijven. Wat mij helpt is bedenken naar de vooruitgang die ik al geboekt heb. Ik heb hard aan mezelf gewerkt. Maaaaaar... zonder God.... had ik hier niet gezeten. Zeker niet zo'n successen in mijn leven gezien. Wonderen en tekenen. Herstel waar mensen dachten dat het onmogelijk was en toch in "maar" een paar jaar grote dingen achter me heb gelaten. Zonder God had ik hier überhaupt niet meer gezeten. De hoop en het vertrouwen dat ik in de eerste plaats nodig had, is bovennatuurlijk.  Ik ben God dankbaar. Ik heb nog steeds veel herstel in mijn leven nodig, maar God heeft me al zover gebracht... in de Bijbel staat dat Hij d...

Rouw… wat een raar ding. Zelfs na 6 jaar is het gemis nog zo groot. Slinger ik nog tussen acceptatie, boosheid en alle andere fasen. Als de “wat als-en” een vorm van ontkenning zijn, ja dan ben ik ook nog in ontkenning. Het missen van je moeder is niet zomaar iets. Mijn leven staat nooit stil. Soms heel even adempauze en dan kom ik weer in iets nieuws. Soms heftig, soms mooi. Soms een combinatie. Momenteel ben ik erg hard aan mezelf aan het werk. Voorbereiden op een revalidatietraject waar ik stiekem wel wonderen van verwacht. Niet dat dat traject zo geweldig is, maar omdat ik verwacht dat God hier doorheen gaat werken. Plus de peuterpubertijd perikelen en het plannen van de bruiloft. Mooie en zware dingen. Dingen waar ik haar steun had kunnen gebruiken, maar ook dingen waar ik gewoon haar trotse blik zou willen zien. Bijvoorbeeld met het uitzoeken van mijn trouwjurk en het zien hoe ik het doe als moeder. Het doet zeer. Gelukkig ben ik wel zover, dat ik met hulp van mensen om me...

Het is je vast niet ontgaan dat door de klimaatsverandering en het feit dat het steeds warmer is en blijft in Nederland, daar ook de nodige insecten en ongedierte op reageren. Ik ben zelf vroeger altijd heel panisch geweest voor álles, spinnen, vliegen, bijen, wespen, muggen, muizen, vlinders en noem maar op. Een echte schijtluis. Mijn moeder had naar insecten altijd een vaste zin op het moment dat ze er eentje dood maakte: "had je maar niet in m'n huis moeten komen". Ja, die houding heb ik wel overgenomen. Ik kon me daar prima in vinden. Niet wetende dat toen ik het huis uit ging en samen ging wonen met een vriendin, zij nog banger bleek dan ik, waardoor ik opeens de held in het verhaal werd. Spinnen moest ik altijd of weghalen of doorslaan. Door elke keer de held te spelen, met nadruk op spelen, want ondertussen scheet ik nog steeds in m'n broek, overwon ik toch langzaamaan die enorme angst. Ik durfde ze in ieder geval dood te meppen. (Met haar slipper die 4 mate...

Er werd laatst een oproep gedaan op facebook om een column te schrijven over hoe het is om onzichtbaar ziek te zijn. Dit was mijn inzending. Er is een mogelijkheid dat dit in een boekje gepubliceerd gaat worden.  Ruim een jaar geleden begon met de diagnose fibromyalgie eindelijk de puzzel in elkaar te vallen. Zó lang werd er gedaan alsof het tussen m’n oren zat, omdat ik zogenaamd te jong was, of omdat de oorzaak van mijn klachten mijn overgewicht was. Het is fijn om erkenning te krijgen, maar de diagnose op zich brengt ook zijn problemen mee: ik draag wel een chronische ziekte mee. Onzichtbaar. Niemand weet hoe mijn toekomst eruit ziet. En ondanks dat ik nu beter kan uitleggen hoe mijn lijf werkt, loop ik nog steeds tegen onbegrip aan.  Wat voor mij het zwaarste is, is niet het ziek zijn zelf, niet de emotionele klap van het ziek zijn, maar te zien wat voor belasting het op mijn omgeving is. Ik ben gezegend en dankbaar voor mijn omgeving en hoe ze me steunen, maar het...

  Toen ik 9 was, verhuisden we. We gingen van een klein, maar leuk huurhuis naar een groot koophuis. Het was niet heel veel verder maar ver genoeg dat we van school moesten veranderen. Nieuw huis, nieuwe school, nieuwe start? Dat niet, maar we hebben een hoop meegemaakt in dat huis en in die buurt, op die school. Ik ben er voor het eerst verliefd op iemand geworden. Ik heb er vriendjes naartoe gebracht. Ik ging naar de middelbare school. Ik werd er 16 Ik haalde mijn diploma. Ik ben daar 2 maanden weggeweest toen ik stage liep in Engeland. Ik kwam daar weer terug met alle verhalen over daar. Dus, veel gebeurd. En dit is maar het topje van de ijsberg. Dat ik 20 was ging ik het huis uit. Dat betekent dat ik 11 jaar in dat huis woonde. Ik heb er ook veel nare dingen meegemaakt. En toch is het een veilige haven voor me geweest. En soms is dat het nog steeds. Nadat ik uit huis ging, bleek snel dat mama ziek was. Dat was een grote klap. Doordat ik niet meer thuis woonde voelde ik...

Deze schrijfwedstrijd is vanuit uitgeverij Mozaiek. mijn inzending is niet geselecteerd De man  “ Mam, moeten we nou echt elk jaar naar de kerk?” vroeg de jonge tiener Abigail. “Ja schat, dat is traditie”, riep haar moeder over de overloop. “Je weet dat de familie veel waarde hecht aan de tradities van het geloof”. “Ja mam”. Reageerde Abigail verveeld. Ze deed oorbellen in en liep richting haar moeder. Toen ze in de deuropening stond zei ze: “En? Zouden ze ook waarde hechten aan hoe ik er zo uitzie?” Ze streek onzeker nog even haar mooie diepblauwe jurk glad. Haar moeder reageerde met een glimlach en een knikje. Ze liep naar haar toe en gaf haar een knuffel. “Zijn de dames al klaar?” riep de man des huizes naar boven. “We komen” reageerden de dames in koor. Beide dames kwamen heel vloeiend naar beneden alsof ze naar een groots bal gingen. Abigail voorop. Haar vader keek vol verbazing toen hij haar in haar jas hielp. En vervolgens kreeg ze een zoen op haar wang. Gevolgd...

Ik ben heel goed in fantaseren. Mensen die me kennen zullen dat kunnen beamen. Ik droom graag over mooie dingen. Soms voelen ze als een sprookje; te mooi om waar te zijn en onbereikbaar. Op andere momenten besef ik dat ik droom over hele normale dingen, zoals mijn leventje op orde en huisje, boompje, beestje.  Ik kan soms verdrinken in de fantasiën. Verdrinken in hoe het zou kunnen zijn als..., verdrinken in hoe het zou moeten zijn. Ik weet dat dat niet is, maar had het mezelf wel gegund. Ik heb soms spijt dat ik niet perfecter ben, ondanks dat ik niet kan veranderen wie ik ben. Ik kan veranderen hoe ik met dingen omga, maar veranderen wie ik ben... dat kan helaas niet. Ik zou mezelf graag goed genoeg willen vinden. Ik zou graag blij en trots op mezelf willen zijn. Om wie ik ben. Ik wil niet perfect hóeven zijn van mezelf. Toch vraag ik dat nog steeds van mezelf, tegen beter weten in. Wanneer word ik wakker uit de perfecte droom? Die ik hier tevergeefs probeer na te jagen?...

Ik hoor natuurlijk te zeggen dat schoonheid van binnen zit, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het is wel het belangrijkste, maar er zijn genoeg dingen en mensen die je ogen kunnen strelen. Denk bijvoorbeeld aan een zonsondergang op het strand. Of een bloem in bloei met onbeschadigde blaadjes. Een vlinder die zijn vleugels spreidt. Het uitzicht van bergen in de verte, of het uitzicht vanaf een hoge flat. Ik zie ook schoonheid in een mooie glimlach of een glinstering in iemands ogen. Een baby'tje drinkend bij de moeder aan de borst. De wereld is vol schoonheden, als je maar goed genoeg kijkt. Ware schoonheid streelt je ogen, maar ook zeker je hart. Schoonheid is persoonlijk. Schoonheid raakt je.  Schoonheid kan ook zitten in een seintje van iemand aan de andere kant van de ruimte. Een seintje om te laten weten dat je gezien wordt. Vaak op het moment dat je he het hardst nodig hebt. Zonder woorden. Een klein gebaar, of zelfs een knipoog. Snel, stil, maar slaat in a...

Dit stuk heb ik naar eigen inspiratie geschreven. Ik schreef het in het engels, maar heb het vertaald voor degenen waarvan engels niet het sterkste punt is.  The girl behind the window: I'm looking from a distance. To a girl inside a house. She is crying. She's looking through the window. The falling rain makes her sad. Because it's dark outside, she also notices her teary face reflected in the window. She feels sad about her life. She isn't who she should be. Her life wasn't what it supposed to be. She never saw her life as easy but she always planned to feel happy. But when she thinks about it, she is wondering if she ever felt that way. She has to admit she never did. She knows how joyful feels, but happy... Not at all. Also she realizes that all the people who she loved disappears. Like somebody once drew and wrote: people always leave. The people who didn't leave at their own initiative, she chased them away. She regrets it, because all she rea...

Dit stuk heb ik geschreven en ingediend voor de schrijfwedstrijd voor Pink Ribbon. Mijn stuk is geplaatst in het boek dat 'Door het lint' heet. Ik heb nog nooit zó'n moedige vrouw gezien. Ik hoor je bijna denken dat er vele manieren zijn van moed. Dat klopt. Waarom ik deze vrouw zo moedig vind is omdat niemand haar écht heeft kunnen helpen bij haar strijd. Het geldt natuurlijk voor alle borstkanker patiënten. Er zijn vele die haar hebben bijgestaan. Maar niemand kan haar echt helpen. Wat moet ze zich alleen gevoeld hebben! En dat met al die mensen om haar heen! Ze is te zorgzaam, en ik denk ook te trots geweest, om ooit te laten blijken dat ze zich alleen voelde. Bijna 4 jaar geleden, als 47-jarige, klonken de verschrikkelijke woorden van de diagnose borstkanker in haar oren. Een lange en onzekere tijd braken aan. Naast het gevecht tegen de ziekte tastte een borstamputatie haar vrouwelijkheid aan. Ze knokte en vocht. Al was dat voor de buitenwereld nauwelijks t...

Dit zijn niet christelijke gedichten die ik schreef van 2010 tm 2012 ——————————————— De roos zo mooi als een roos puur en zacht een mooie, rode, intense kleur voelend zo zacht als zijde zo breekbaar als een roos fragiel en kwetsbaar beschermend met een muur van doorns toch zo makkelijk te breken zo mooi en breekbaar puur en bang hoop ik ooit als een roos te mogen bloeien geschreven in 2010 ——————————————— Love is pretty Love is pretty Love makes you feel good Love is walking on air Love is feeling confident But when it doesn’t answer She’s like the thorns of roses It bites It hurts It stings It makes your heart bleed Geschreven 1 april 2010 ——————————————— Love is pretty Love is pretty Love makes you feel good Love is walking on air Love is feeling confident But when it doesn’t answer She’s like the thorns of roses It bites It hurts It stings It makes ...