Strijd en overgave aan God

Rouw… wat een raar ding. Zelfs na 6 jaar is het gemis nog zo groot. Slinger ik nog tussen acceptatie, boosheid en alle andere fasen. Als de “wat als-en” een vorm van ontkenning zijn, ja dan ben ik ook nog in ontkenning.

Het missen van je moeder is niet zomaar iets. Mijn leven staat nooit stil. Soms heel even adempauze en dan kom ik weer in iets nieuws. Soms heftig, soms mooi. Soms een combinatie. Momenteel ben ik erg hard aan mezelf aan het werk. Voorbereiden op een revalidatietraject waar ik stiekem wel wonderen van verwacht. Niet dat dat traject zo geweldig is, maar omdat ik verwacht dat God hier doorheen gaat werken.

Plus de peuterpubertijd perikelen en het plannen van de bruiloft. Mooie en zware dingen. Dingen waar ik haar steun had kunnen gebruiken, maar ook dingen waar ik gewoon haar trotse blik zou willen zien. Bijvoorbeeld met het uitzoeken van mijn trouwjurk en het zien hoe ik het doe als moeder. Het doet zeer.

Gelukkig ben ik wel zover, dat ik met hulp van mensen om me heen en door alles wat ik al geleerd heb, dat ik mezelf ertoe blijf zetten om af te blijven spreken, om naar de kerk te blijven gaan. Ik ben trots op hoe ik ondanks dat ik het gevoel heb te verzuipen, toch staande blijf. Ja, ik struikel. Maar ik sta. Ja, ik wankel. Maar ik sta. En ondanks dat ik bang ben om mezelf over te geven aan God, draagt Hij me. Dit klinkt misschien gek voor mensen die God niet of anders kennen, maar God is zo liefdevol. Vaak houd ik alles voor mezelf, en worstel ik tot ik niet meer kan. Tot ik breek. Het spreekwoord luidt: in nood leert men bidden. Maar dat is niet hoe God het wilt. Hij wil mij (en jou) niet zien worstelen, Hij wil ons helpen en leiden naar mooi, en goed. Niet naar beter, maar naar goed. Het is vaak de angst om de controle te verliezen en de trots erachter om maar door te ploeteren tot je niet anders meer kan. Je vraagt je misschien af: hoe is dat trots? Heel simpel: door het vast te willen houden, zeg je eigenlijk dat je het zelf beter kan dan de God die al je haren geteld heeft, de God die je geweven heeft in de moederschoot. Begrijp me niet verkeerd: ik spreek vooral tegen mezelf, maar wie weet help ik iemand ook met mijn eigen inzichten.

Tijd om op mijn knieen te gaan. Al is het stapje voor stapje. Ik wil niet meer breken. Ik zie al flinke scheuren, maar wil het niet zover laten.