Schat, red me!
Het is je vast niet ontgaan dat door de klimaatsverandering en het feit dat het steeds warmer is en blijft in Nederland, daar ook de nodige insecten en ongedierte op reageren.
Ik ben zelf vroeger altijd heel panisch geweest voor álles, spinnen, vliegen, bijen, wespen, muggen, muizen, vlinders en noem maar op. Een echte schijtluis. Mijn moeder had naar insecten altijd een vaste zin op het moment dat ze er eentje dood maakte: "had je maar niet in m'n huis moeten komen".
Ja, die houding heb ik wel overgenomen. Ik kon me daar prima in vinden.
Niet wetende dat toen ik het huis uit ging en samen ging wonen met een vriendin, zij nog banger bleek dan ik, waardoor ik opeens de held in het verhaal werd. Spinnen moest ik altijd of weghalen of doorslaan. Door elke keer de held te spelen, met nadruk op spelen, want ondertussen scheet ik nog steeds in m'n broek, overwon ik toch langzaamaan die enorme angst. Ik durfde ze in ieder geval dood te meppen. (Met haar slipper die 4 maten groter waren dan mijn schoenen.)
Op een avond, vlak voor Pasen, zaten wij 'the passion of the Christ' te kijken. Heftige, maar ook mooie en confronterende film over het offer van Jezus. Ik zat ongegeneerd met de deur open op de wc. Toen mijn huisgenote tijdens het moment dat de duivel in beeld kwam, we allebei iets door de kamer zagen lopen. Ik zag het vanuit mijn ooghoek en gezien de afstand was ik bang dat het een muis was. Mijn huisgenote stoof op en rende naar boven en durfde niet meer naar beneden. Ik ook wat bang en onzeker van de wc af. Nog steeds niet gehoord of het echt een muis was. Uiteindelijk zei zei: "nee spin!" Oh oke... daar kan ik nog wel iets mee. Gezien de grootte waarschijnlijk niet van harte, maar goed. Ik kon hem niet vinden. Drama! Toen heb ik de dvdspeler en televisie en alles afgekoppeld, eten en drinken, televisie en dvd speler, alles erop en eraan, naar boven gebracht, om daar alsnog op mijn slaapkamer de film te kunnen zien. We zaten klaar tot ik de afstandsbediening miste en opnieuw naar beneden moest. Ik besloot nogmaals even te spieken, want een lekker gevoel gaf het ook niet om te weten dat de spin érgens moest zijn en we niet wisten waar. En ineens zag ik hem. Ik lachte hard. Hij zat op een buis van de gaskachel. Maar ik lachte vooral om het formaat. Die spin was in onze hoofd zoveel groter dan in werkelijkheid. Ik pakte een slipper, sloeg hem dood. En toen konden we met een gerust hart de film afkijken. Wel boven natuurlijk, want om alles weer opnieuw te verbouwen en verslepen, zagen we ook weer niet zitten.
Sinds september ben ik verhuisd van een flat naar een eengezinswoning. Ik merk dat ik nu aanzienlijk meer spinnen zie. Maar langpoten durf ik op te pakken en buiten te zetten, terwijl de rest het nog steeds niet overleefd in mijn huis. Ondanks dat ik geen knikkende knieën meer krijg (behalve voor héle grote spinnen en wespen)
Door de warmte heb ik ook al behoorlijk flinke spinnen in huis gehad, waar alsnog de rillingen van over mijn rug lopen. Vorige week liep er ook zo één. Mattheus (mijn verloofde) is ook bang voor spinnen. Schattig eigenlijk. Ik heb hem doodgeslagen. Vrijdag was het weer zover en was zn broertje er. Weer zo een die je liever niet in huis hebt. Ik zag hem niet. En moest hem doodslaan. Door even te kletsen over verschillende soorten ongedierte (brrrr), kwamen we tot een deal: ik de spinnen, hij de muizen. Nog geen half uur later, sta ik boven mijn tanden te poetsen en hoor ik: "Schat, red me. Een hele grote spinnennest naast de kast, echt zo'n vieze dikke." Ik kneep hem flink. Ik kom beneden, kijk in het desbetreffende hoekje en zie een langpoot, wel een dikker lijf dan normaal, maar langpoot. En zeg: "oh is dat alles?" "Nee, daar zit er nog 1". Dat werd gezien als baby langpoot, dus moést dat dikke lijf wel dik zijn door baby spinnen. Ik heb ze gepakt en buiten gezet. En was toch wel blij dat het niet zo erg was als hij deed lijken. Achteraf konden we er toch wel om lachen. We kwamen ook tot de conclusie dat we de spinnenfilmpjes en foto's op internet eerder op de avond gewoon nooit hadden moeten bekijken.
Ik ben zelf vroeger altijd heel panisch geweest voor álles, spinnen, vliegen, bijen, wespen, muggen, muizen, vlinders en noem maar op. Een echte schijtluis. Mijn moeder had naar insecten altijd een vaste zin op het moment dat ze er eentje dood maakte: "had je maar niet in m'n huis moeten komen".
Ja, die houding heb ik wel overgenomen. Ik kon me daar prima in vinden.
Niet wetende dat toen ik het huis uit ging en samen ging wonen met een vriendin, zij nog banger bleek dan ik, waardoor ik opeens de held in het verhaal werd. Spinnen moest ik altijd of weghalen of doorslaan. Door elke keer de held te spelen, met nadruk op spelen, want ondertussen scheet ik nog steeds in m'n broek, overwon ik toch langzaamaan die enorme angst. Ik durfde ze in ieder geval dood te meppen. (Met haar slipper die 4 maten groter waren dan mijn schoenen.)
Op een avond, vlak voor Pasen, zaten wij 'the passion of the Christ' te kijken. Heftige, maar ook mooie en confronterende film over het offer van Jezus. Ik zat ongegeneerd met de deur open op de wc. Toen mijn huisgenote tijdens het moment dat de duivel in beeld kwam, we allebei iets door de kamer zagen lopen. Ik zag het vanuit mijn ooghoek en gezien de afstand was ik bang dat het een muis was. Mijn huisgenote stoof op en rende naar boven en durfde niet meer naar beneden. Ik ook wat bang en onzeker van de wc af. Nog steeds niet gehoord of het echt een muis was. Uiteindelijk zei zei: "nee spin!" Oh oke... daar kan ik nog wel iets mee. Gezien de grootte waarschijnlijk niet van harte, maar goed. Ik kon hem niet vinden. Drama! Toen heb ik de dvdspeler en televisie en alles afgekoppeld, eten en drinken, televisie en dvd speler, alles erop en eraan, naar boven gebracht, om daar alsnog op mijn slaapkamer de film te kunnen zien. We zaten klaar tot ik de afstandsbediening miste en opnieuw naar beneden moest. Ik besloot nogmaals even te spieken, want een lekker gevoel gaf het ook niet om te weten dat de spin érgens moest zijn en we niet wisten waar. En ineens zag ik hem. Ik lachte hard. Hij zat op een buis van de gaskachel. Maar ik lachte vooral om het formaat. Die spin was in onze hoofd zoveel groter dan in werkelijkheid. Ik pakte een slipper, sloeg hem dood. En toen konden we met een gerust hart de film afkijken. Wel boven natuurlijk, want om alles weer opnieuw te verbouwen en verslepen, zagen we ook weer niet zitten.
Sinds september ben ik verhuisd van een flat naar een eengezinswoning. Ik merk dat ik nu aanzienlijk meer spinnen zie. Maar langpoten durf ik op te pakken en buiten te zetten, terwijl de rest het nog steeds niet overleefd in mijn huis. Ondanks dat ik geen knikkende knieën meer krijg (behalve voor héle grote spinnen en wespen)
Door de warmte heb ik ook al behoorlijk flinke spinnen in huis gehad, waar alsnog de rillingen van over mijn rug lopen. Vorige week liep er ook zo één. Mattheus (mijn verloofde) is ook bang voor spinnen. Schattig eigenlijk. Ik heb hem doodgeslagen. Vrijdag was het weer zover en was zn broertje er. Weer zo een die je liever niet in huis hebt. Ik zag hem niet. En moest hem doodslaan. Door even te kletsen over verschillende soorten ongedierte (brrrr), kwamen we tot een deal: ik de spinnen, hij de muizen. Nog geen half uur later, sta ik boven mijn tanden te poetsen en hoor ik: "Schat, red me. Een hele grote spinnennest naast de kast, echt zo'n vieze dikke." Ik kneep hem flink. Ik kom beneden, kijk in het desbetreffende hoekje en zie een langpoot, wel een dikker lijf dan normaal, maar langpoot. En zeg: "oh is dat alles?" "Nee, daar zit er nog 1". Dat werd gezien als baby langpoot, dus moést dat dikke lijf wel dik zijn door baby spinnen. Ik heb ze gepakt en buiten gezet. En was toch wel blij dat het niet zo erg was als hij deed lijken. Achteraf konden we er toch wel om lachen. We kwamen ook tot de conclusie dat we de spinnenfilmpjes en foto's op internet eerder op de avond gewoon nooit hadden moeten bekijken.
Reacties
Een reactie posten
Dankjewel voor je bericht, ik zal zo snel als ik kan reageren