Karins Schrijven

Dit is een korte opgewekte blog. Ik ben weleens gevraagd om crea bea projecten t e delen. En ik denk dat meer mensen misschien iets aan dit idee kunnen hebben. Vandaar dat ik het deel. Ondangs dat het kort is. Ik zag een facebook vroegen en plaatje posten van een brief aan zichzelf. Over dat je niet zo hard voor jezelf moet zijn. Niet andere mensen moet willen helpen en jezelf verwaarlozen. Dat inspireerde me. Ik ben zelf dan van bullet journals. Dat zijn lege notitieboeken met blaadjes met stipjes in plaats van lijntjes. Het mooie van em bullet journal is is dat je hem kunt invullen en gebruiken zoals je wilt. Als agenda, als boek voor handletterprojecten. Ik gebruik hem voor mijn gezondheid. Ik houd mijn klachten erin bij. Fysiek en lichamelijk. Maar ook hoeveel ik slaap, wat ik eet en eigenlijk alles wat invloed kan hebben op mijn stemming en pijnbeeld. Ik gebruik de bullet journal ook om mezelf op te bouwen. Met mooie oneliners. Bijbelverzen die me inspireren. En dit is een nieu...

Overal waar je komt wordt je gecomfronteerd met mensen die gescheiden zijn. Zelf was ik altijd iemand die dacht én zei: "ik ben anders. Als ik ga trouwen, doe ik dat voor de rest van mijn leven." Ik heb nooit het huwelijk onderschat. Ik heb nooit gedacht dat het een sprookje was met een happy ever after. Dat als je een hindernis genomen hebt en daarna er geen problemen meer op je pad komen. Ik had alleen niet verwacht wat er wél op mijn pad kwam. Ik ga niet alles openbaar op internet gooien van wat er achter gesloten deuren afspeelde. Ik kan je wel geruststellen dat er geen lichamelijk geweld heeft plaatsgevonden. Naar geen van ons. Ik zie mezelf als netjes opgevoed met goede en respectvolle normen en waarden. Maar ook met de visie op het huwelijk dat je daar niet licht over denkt. Niet zomaar gaat scheiden. En dat je je bindt voor het leven. Daar ging ik voor. Als ik in een relatie stap. En om eerlijk te zijn was dit mijn eerste echte serieuze relatie.. Maar ook de andere...

Vier jaar geleden lag ik gevloerd op de bank met bekkenpijn. Sliep beroerd, voelde regelmatig getrappel en gedraai in mijn buik. Wetende dat ik een heerlijk jongetje verwachtte op 13 november. Na lang vechten op verschillende manieren, was ik eindelijk onderweg om mijn levensdroom uit te laten komen.  Met hulp van een donor was dit mogelijk! Ik heb een zware zwangerschap gehad waar ik weinig geniet-momentjes had. Maar getrappel in mijn buik, gaf dat gelukkig wel. 13 november kwam dichterbij. En het werd steeds zwaarder. Ik begon met lopen ondanks de pijn. In de hoop de weeën op te wekken. Geen succes. Ik kon niet lang genoeg lopen om de voorweeën over te laten gaan in echte weeën. 13 november voorbij. 14 november met een paar mensen toch mijn verjaardag gevierd. Nou ja... mensen die dichtbij me stonden kwamen langs. Hoe langer het duurde, hoe zwaarder het werd.  23 november opnieuw een afspraak bij de verloskundige om te kijken of ik inmiddels ingeleid kon w...

Ik zit op de bank. Met mijn colaatje naast me op het tafeltje. Mijn oordopjes in waarin ik naar Peggy Vrijens luister die mij een boek voorleest. Ik heb de rugkussens van de bank een nieuwe plek gegeven. Eén een stukje verschoven en de ander contra langs de armleuning. Ik zit met mijn rug tegen het kussen die langs de armleuning ligt. Leun wat opzij naar het andere kussen en heb mijn benen gekruist over elkaar op de bank liggen. Naast mijn benen ligt een mandje waar wat garen in ligt waarvan 1 bol verbonden is aan het haakwerk dat ik in mijn handen heb. Ontspannend. Heerlijke constante bewegingen van de steken die mijn handen maken. En beetje bij beetje krimpt mijn bol garen, terwijl mijn haakwerk steeds meer groeit en vorm krijgt. Naast mij in het raamkozijn ligt mijn lieve poes Belle te spinnen en ontspannen naar buiten te kijken. Af en toe kijkt ze me aan waarmee ze duidelijk een aai over dr bol vraagt. Als ik mijn haakwerk even laat zakken en met mijn vingers over haar koppie ...

De meeste mensen die dit lezen zijn wel redelijk op de hoogte van de stand van zaken. Ik wil niet (teveel) in detail treden, maar is lastig omdat het zo actueel is en zo mijn leven in zijn greep heeft momenteel. Ik lig in scheiding. Vorig jaar nog druk in de bruiloft voorbereidingen en nu... Een scheiding waarbij we moeite hebben om elkaar te verdragen. Ik ga niet met mijn vinger wijzen wie wat heeft gedaan. Wat de oorzaak ook was, en hoe het nu ook gaat: het is ruk. Aan allerlei kanten is hulpverlening ingeschakeld om alles weer op orde te gaan krijgen. Helpen om de boel te laten functioneren. Prioriteit ligt individueel. Meer kan ik momenteel ook even niet aan. Soms is het een goede dag en red ik iets kleins in het huishouden. Ik leg mijn telefoon vaker weg om op een andere manier ontspanning te zoeken. Maar ook om er voor mijn kleine, grote man te kunnen zijn. Het is zwaar om in een rouwproces te zitten rondom mijn gezondheid, want dat speelt zeker mee. Alles stress slaat op mij...

Degene die mijn blogs lezen, zijn op de hoogte van hoe ik bezig met met het werkfittraject en mijn WEP bij het leger des heils.  Dat is alleen niet de enige manier dat ik bezig ben om stappen te zetten in mijn gezondheid. Het is een kwetsbare blog geworden. Persoonlijk op meerdere fronten.  Conditie Beweging is erg belangrijk voor mensen met fibromyalgie. Ja, voor wie eigenlijk niet?! Het lastigste aan bewegen met fibromyalgie is balans vinden. Grenzen bewaken. Je moet bewegen, maar als je teveel doet geeft dat een flinke klap na. Zoals mijn hulpverleners ook zeggen: een gewoon persoon krijgt als die goed gesport heeft spierpijn. Soms ook spierpijn waarbij je moeite krijgt om te bewegen. Als je gaat sporten/bewegen met fibromyalgie is die na-klap groter. Als ik aan het sporten ben, en door de heerlijke hormonen die dan vrijkomen, lekker doorga en doorga, en op dat moment, ongemerkt teveel doe, dan heb ik de volgende dag de na-klap. Een klap die mij zoveel pijn geef...

Er is veel te zeggen over mijn plekje bij het Leger des Heils. Ik ben er ontzettend enthousiast over, en er gebeuren voor mij natuurlijk een hoop nieuwe dingen. Kantoorbaan Mijn moeder was administratief medewerkster. En haar werk bestond het merendeel van haar carrière uit declareren van ziektekosten. Ze werkte veel met getallen, en moest weleens wat nabellen. Maar ze moest vaak heel veel nummers invoeren. Dat was heel lang mijn plaatje van een kantoorbaan. En dat plaatje hoefde van mij niet zo. Toen ik wat volwassener werd, stelde dat plaatje wat bij. En ook met het begin van het werkfit traject, werden er steeds meer verschillen duidelijk. En we zagen dat dat best wel aansluiting bij mij zou kunnen hebben. Zoals de afwisseling in staan en zitten, contact met mensen, wisselende taken. Je kunt nog zo goed bedenken dat die functie bij je kan passen, maar of het past moet ook blijken door het doen. Nu ik ben begonnen als receptioniste, voelt het ook goed. Dat was natuurlijk afwach...