Karins Schrijven

Na een dag van veel pijn. Een slechte dag voor mijn begrippen. Een dag waar ik eigenlijk alleen maar kan liggen en moeite heb mijn tranen van de (fysieke) pijn te bedwingen. Een dag waar ik iets meer beroep doe op de behulpzaamheid van mn zoon en anderen. Een dag dat koken écht onmogelijk is en ik er maar een pizzaatje in schuif....  Als de medicatie mn pijn ietwat verzachten, maar nog steeds schreeuwend aanwezig. Alsnog strompel ik naar boven als ik mijn zoon onrustig hoor in zijn slaap en me uiteindelijk wakker geschrokken roept.  Ik zit bij hem, houd hem vast. Hij wil niet praten over zijn nare dromen. Hij weet dat ik weet waar ze over gaan. Keer op keer breekt dan mijn hart. Zachtjes voel ik zijn kleine handje mijn rug aaien, als reactie op mijn knuffel. Een kostbaar moment waar de liefde gewoon voelbaar is. Waar ik geëmotioneerd raak om mijn intense liefde voor dat prachtkereltje.  Ik pak zijn koppie met 2 handen vast en zeg hem: "ik hou meer van jou dan je ooit zult...

Mijn blog gebruik ik voornamelijk als uitlaatklep. Een dagboek wanneer ik er zin in heb. En openbaar omdat ik hoop mensen ermee te kunnen helpen. Vaak is de toon nogal zwaar beladen. Tja... ik heb gewoon geen makkelijk leven. Door omstandigheden, keuzes en mijn eigen zwaktes die het me moeilijk maken.  Maar ondanks dat het veel worstelen is momenteel ben ik echt oprecht dankbaar.  Dankbaar voor het heerlijke mannetje dat nu in de kamer naast me ligt te slapen.  Dankbaar voor de liefde van vrienden en  mensen om me heen.  Voor mijn lieve Belle die echt een knuffelkat geworden is. Zelfs als ik geen zin heb weet ze wanneer de moet pushen omdat ik het gewoon even nodig heb.  Dankbaar voor de hulp van verschillende kanten. Professioneel en vanuit liefdevolle mensen.  Dankbaar voor mijn eigen kracht en de zelfkennis die ik opgedaan heb over de jaren waardoor ik kwetsbaar en eerlijk door kan groeien. Ik ben gek genoeg ook dankbaar voor mijn fouten. Ook hier g...

Dit is een korte opgewekte blog. Ik ben weleens gevraagd om crea bea projecten t e delen. En ik denk dat meer mensen misschien iets aan dit idee kunnen hebben. Vandaar dat ik het deel. Ondangs dat het kort is. Ik zag een facebook vroegen en plaatje posten van een brief aan zichzelf. Over dat je niet zo hard voor jezelf moet zijn. Niet andere mensen moet willen helpen en jezelf verwaarlozen. Dat inspireerde me. Ik ben zelf dan van bullet journals. Dat zijn lege notitieboeken met blaadjes met stipjes in plaats van lijntjes. Het mooie van em bullet journal is is dat je hem kunt invullen en gebruiken zoals je wilt. Als agenda, als boek voor handletterprojecten. Ik gebruik hem voor mijn gezondheid. Ik houd mijn klachten erin bij. Fysiek en lichamelijk. Maar ook hoeveel ik slaap, wat ik eet en eigenlijk alles wat invloed kan hebben op mijn stemming en pijnbeeld. Ik gebruik de bullet journal ook om mezelf op te bouwen. Met mooie oneliners. Bijbelverzen die me inspireren. En dit is een nieu...

Overal waar je komt wordt je gecomfronteerd met mensen die gescheiden zijn. Zelf was ik altijd iemand die dacht én zei: "ik ben anders. Als ik ga trouwen, doe ik dat voor de rest van mijn leven." Ik heb nooit het huwelijk onderschat. Ik heb nooit gedacht dat het een sprookje was met een happy ever after. Dat als je een hindernis genomen hebt en daarna er geen problemen meer op je pad komen. Ik had alleen niet verwacht wat er wél op mijn pad kwam. Ik ga niet alles openbaar op internet gooien van wat er achter gesloten deuren afspeelde. Ik kan je wel geruststellen dat er geen lichamelijk geweld heeft plaatsgevonden. Naar geen van ons. Ik zie mezelf als netjes opgevoed met goede en respectvolle normen en waarden. Maar ook met de visie op het huwelijk dat je daar niet licht over denkt. Niet zomaar gaat scheiden. En dat je je bindt voor het leven. Daar ging ik voor. Als ik in een relatie stap. En om eerlijk te zijn was dit mijn eerste echte serieuze relatie.. Maar ook de andere...

Vier jaar geleden lag ik gevloerd op de bank met bekkenpijn. Sliep beroerd, voelde regelmatig getrappel en gedraai in mijn buik. Wetende dat ik een heerlijk jongetje verwachtte op 13 november. Na lang vechten op verschillende manieren, was ik eindelijk onderweg om mijn levensdroom uit te laten komen.  Met hulp van een donor was dit mogelijk! Ik heb een zware zwangerschap gehad waar ik weinig geniet-momentjes had. Maar getrappel in mijn buik, gaf dat gelukkig wel. 13 november kwam dichterbij. En het werd steeds zwaarder. Ik begon met lopen ondanks de pijn. In de hoop de weeën op te wekken. Geen succes. Ik kon niet lang genoeg lopen om de voorweeën over te laten gaan in echte weeën. 13 november voorbij. 14 november met een paar mensen toch mijn verjaardag gevierd. Nou ja... mensen die dichtbij me stonden kwamen langs. Hoe langer het duurde, hoe zwaarder het werd.  23 november opnieuw een afspraak bij de verloskundige om te kijken of ik inmiddels ingeleid kon w...

Ik zit op de bank. Met mijn colaatje naast me op het tafeltje. Mijn oordopjes in waarin ik naar Peggy Vrijens luister die mij een boek voorleest. Ik heb de rugkussens van de bank een nieuwe plek gegeven. Eén een stukje verschoven en de ander contra langs de armleuning. Ik zit met mijn rug tegen het kussen die langs de armleuning ligt. Leun wat opzij naar het andere kussen en heb mijn benen gekruist over elkaar op de bank liggen. Naast mijn benen ligt een mandje waar wat garen in ligt waarvan 1 bol verbonden is aan het haakwerk dat ik in mijn handen heb. Ontspannend. Heerlijke constante bewegingen van de steken die mijn handen maken. En beetje bij beetje krimpt mijn bol garen, terwijl mijn haakwerk steeds meer groeit en vorm krijgt. Naast mij in het raamkozijn ligt mijn lieve poes Belle te spinnen en ontspannen naar buiten te kijken. Af en toe kijkt ze me aan waarmee ze duidelijk een aai over dr bol vraagt. Als ik mijn haakwerk even laat zakken en met mijn vingers over haar koppie ...