Karins Schrijven

Er werd laatst een oproep gedaan op facebook om een column te schrijven over hoe het is om onzichtbaar ziek te zijn. Dit was mijn inzending. Er is een mogelijkheid dat dit in een boekje gepubliceerd gaat worden.  Ruim een jaar geleden begon met de diagnose fibromyalgie eindelijk de puzzel in elkaar te vallen. Zó lang werd er gedaan alsof het tussen m’n oren zat, omdat ik zogenaamd te jong was, of omdat de oorzaak van mijn klachten mijn overgewicht was. Het is fijn om erkenning te krijgen, maar de diagnose op zich brengt ook zijn problemen mee: ik draag wel een chronische ziekte mee. Onzichtbaar. Niemand weet hoe mijn toekomst eruit ziet. En ondanks dat ik nu beter kan uitleggen hoe mijn lijf werkt, loop ik nog steeds tegen onbegrip aan.  Wat voor mij het zwaarste is, is niet het ziek zijn zelf, niet de emotionele klap van het ziek zijn, maar te zien wat voor belasting het op mijn omgeving is. Ik ben gezegend en dankbaar voor mijn omgeving en hoe ze me steunen, maar het...

  Toen ik 9 was, verhuisden we. We gingen van een klein, maar leuk huurhuis naar een groot koophuis. Het was niet heel veel verder maar ver genoeg dat we van school moesten veranderen. Nieuw huis, nieuwe school, nieuwe start? Dat niet, maar we hebben een hoop meegemaakt in dat huis en in die buurt, op die school. Ik ben er voor het eerst verliefd op iemand geworden. Ik heb er vriendjes naartoe gebracht. Ik ging naar de middelbare school. Ik werd er 16 Ik haalde mijn diploma. Ik ben daar 2 maanden weggeweest toen ik stage liep in Engeland. Ik kwam daar weer terug met alle verhalen over daar. Dus, veel gebeurd. En dit is maar het topje van de ijsberg. Dat ik 20 was ging ik het huis uit. Dat betekent dat ik 11 jaar in dat huis woonde. Ik heb er ook veel nare dingen meegemaakt. En toch is het een veilige haven voor me geweest. En soms is dat het nog steeds. Nadat ik uit huis ging, bleek snel dat mama ziek was. Dat was een grote klap. Doordat ik niet meer thuis woonde voelde ik...

Deze schrijfwedstrijd is vanuit uitgeverij Mozaiek. mijn inzending is niet geselecteerd De man  “ Mam, moeten we nou echt elk jaar naar de kerk?” vroeg de jonge tiener Abigail. “Ja schat, dat is traditie”, riep haar moeder over de overloop. “Je weet dat de familie veel waarde hecht aan de tradities van het geloof”. “Ja mam”. Reageerde Abigail verveeld. Ze deed oorbellen in en liep richting haar moeder. Toen ze in de deuropening stond zei ze: “En? Zouden ze ook waarde hechten aan hoe ik er zo uitzie?” Ze streek onzeker nog even haar mooie diepblauwe jurk glad. Haar moeder reageerde met een glimlach en een knikje. Ze liep naar haar toe en gaf haar een knuffel. “Zijn de dames al klaar?” riep de man des huizes naar boven. “We komen” reageerden de dames in koor. Beide dames kwamen heel vloeiend naar beneden alsof ze naar een groots bal gingen. Abigail voorop. Haar vader keek vol verbazing toen hij haar in haar jas hielp. En vervolgens kreeg ze een zoen op haar wang. Gevolgd...

Ik ben heel goed in fantaseren. Mensen die me kennen zullen dat kunnen beamen. Ik droom graag over mooie dingen. Soms voelen ze als een sprookje; te mooi om waar te zijn en onbereikbaar. Op andere momenten besef ik dat ik droom over hele normale dingen, zoals mijn leventje op orde en huisje, boompje, beestje.  Ik kan soms verdrinken in de fantasiën. Verdrinken in hoe het zou kunnen zijn als..., verdrinken in hoe het zou moeten zijn. Ik weet dat dat niet is, maar had het mezelf wel gegund. Ik heb soms spijt dat ik niet perfecter ben, ondanks dat ik niet kan veranderen wie ik ben. Ik kan veranderen hoe ik met dingen omga, maar veranderen wie ik ben... dat kan helaas niet. Ik zou mezelf graag goed genoeg willen vinden. Ik zou graag blij en trots op mezelf willen zijn. Om wie ik ben. Ik wil niet perfect hóeven zijn van mezelf. Toch vraag ik dat nog steeds van mezelf, tegen beter weten in. Wanneer word ik wakker uit de perfecte droom? Die ik hier tevergeefs probeer na te jagen?...

Ik hoor natuurlijk te zeggen dat schoonheid van binnen zit, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het is wel het belangrijkste, maar er zijn genoeg dingen en mensen die je ogen kunnen strelen. Denk bijvoorbeeld aan een zonsondergang op het strand. Of een bloem in bloei met onbeschadigde blaadjes. Een vlinder die zijn vleugels spreidt. Het uitzicht van bergen in de verte, of het uitzicht vanaf een hoge flat. Ik zie ook schoonheid in een mooie glimlach of een glinstering in iemands ogen. Een baby'tje drinkend bij de moeder aan de borst. De wereld is vol schoonheden, als je maar goed genoeg kijkt. Ware schoonheid streelt je ogen, maar ook zeker je hart. Schoonheid is persoonlijk. Schoonheid raakt je.  Schoonheid kan ook zitten in een seintje van iemand aan de andere kant van de ruimte. Een seintje om te laten weten dat je gezien wordt. Vaak op het moment dat je he het hardst nodig hebt. Zonder woorden. Een klein gebaar, of zelfs een knipoog. Snel, stil, maar slaat in a...

Dit stuk heb ik naar eigen inspiratie geschreven. Ik schreef het in het engels, maar heb het vertaald voor degenen waarvan engels niet het sterkste punt is.  The girl behind the window: I'm looking from a distance. To a girl inside a house. She is crying. She's looking through the window. The falling rain makes her sad. Because it's dark outside, she also notices her teary face reflected in the window. She feels sad about her life. She isn't who she should be. Her life wasn't what it supposed to be. She never saw her life as easy but she always planned to feel happy. But when she thinks about it, she is wondering if she ever felt that way. She has to admit she never did. She knows how joyful feels, but happy... Not at all. Also she realizes that all the people who she loved disappears. Like somebody once drew and wrote: people always leave. The people who didn't leave at their own initiative, she chased them away. She regrets it, because all she rea...

Dit stuk heb ik geschreven en ingediend voor de schrijfwedstrijd voor Pink Ribbon. Mijn stuk is geplaatst in het boek dat 'Door het lint' heet. Ik heb nog nooit zó'n moedige vrouw gezien. Ik hoor je bijna denken dat er vele manieren zijn van moed. Dat klopt. Waarom ik deze vrouw zo moedig vind is omdat niemand haar écht heeft kunnen helpen bij haar strijd. Het geldt natuurlijk voor alle borstkanker patiënten. Er zijn vele die haar hebben bijgestaan. Maar niemand kan haar echt helpen. Wat moet ze zich alleen gevoeld hebben! En dat met al die mensen om haar heen! Ze is te zorgzaam, en ik denk ook te trots geweest, om ooit te laten blijken dat ze zich alleen voelde. Bijna 4 jaar geleden, als 47-jarige, klonken de verschrikkelijke woorden van de diagnose borstkanker in haar oren. Een lange en onzekere tijd braken aan. Naast het gevecht tegen de ziekte tastte een borstamputatie haar vrouwelijkheid aan. Ze knokte en vocht. Al was dat voor de buitenwereld nauwelijks t...

Dit zijn niet christelijke gedichten die ik schreef van 2010 tm 2012 ——————————————— De roos zo mooi als een roos puur en zacht een mooie, rode, intense kleur voelend zo zacht als zijde zo breekbaar als een roos fragiel en kwetsbaar beschermend met een muur van doorns toch zo makkelijk te breken zo mooi en breekbaar puur en bang hoop ik ooit als een roos te mogen bloeien geschreven in 2010 ——————————————— Love is pretty Love is pretty Love makes you feel good Love is walking on air Love is feeling confident But when it doesn’t answer She’s like the thorns of roses It bites It hurts It stings It makes your heart bleed Geschreven 1 april 2010 ——————————————— Love is pretty Love is pretty Love makes you feel good Love is walking on air Love is feeling confident But when it doesn’t answer She’s like the thorns of roses It bites It hurts It stings It makes ...