Karins Schrijven

Ik had een mail waarin een nieuwe blog aangekondigd staat van iemand die ik volg. De titel is: "als ik vraag hoe het ECHT met je gaat". Deze titel raakt. Ik heb de blog nog niet gelezen. Puur omdat de vraag alleen al confronterend is. Het vraagt om de puurste kwetsbaarheid. Alle maskers af. Niet mooier maken zoals het is. Geen rekening houden met woordkeus omdat anderen ervan kunnen schrikken of het grof kunnen vinden. En je gewoon even helemaal overgeven aan wie je bent en wat je voelt. Wat dat dan ook is. Ik heb over de jaren wel geleerd om open te zijn. Door heftige gebeurtenissen, moet ik toch eerlijk bekennen dat ik toch weer een muurtje ben gaan bouwen. De angst om gekwetst te worden. Het gemis en hartzeer van mensen die je in de steek gelaten hebben. Het is niet alleen maar verdriet en narigheid. Ik kan intens genieten van kleine momenten. Een vriendschap die onverwachts herstellende is. Onverwachts, en ook gestuurd vanuit boven, want zelf was ik te trots, te gekwe...

Na een dag van veel pijn. Een slechte dag voor mijn begrippen. Een dag waar ik eigenlijk alleen maar kan liggen en moeite heb mijn tranen van de (fysieke) pijn te bedwingen. Een dag waar ik iets meer beroep doe op de behulpzaamheid van mn zoon en anderen. Een dag dat koken écht onmogelijk is en ik er maar een pizzaatje in schuif....  Als de medicatie mn pijn ietwat verzachten, maar nog steeds schreeuwend aanwezig. Alsnog strompel ik naar boven als ik mijn zoon onrustig hoor in zijn slaap en me uiteindelijk wakker geschrokken roept.  Ik zit bij hem, houd hem vast. Hij wil niet praten over zijn nare dromen. Hij weet dat ik weet waar ze over gaan. Keer op keer breekt dan mijn hart. Zachtjes voel ik zijn kleine handje mijn rug aaien, als reactie op mijn knuffel. Een kostbaar moment waar de liefde gewoon voelbaar is. Waar ik geëmotioneerd raak om mijn intense liefde voor dat prachtkereltje.  Ik pak zijn koppie met 2 handen vast en zeg hem: "ik hou meer van jou dan je ooit zult...