Karins Schrijven

Ik zit op de bank. Met mijn colaatje naast me op het tafeltje. Mijn oordopjes in waarin ik naar Peggy Vrijens luister die mij een boek voorleest. Ik heb de rugkussens van de bank een nieuwe plek gegeven. Eén een stukje verschoven en de ander contra langs de armleuning. Ik zit met mijn rug tegen het kussen die langs de armleuning ligt. Leun wat opzij naar het andere kussen en heb mijn benen gekruist over elkaar op de bank liggen. Naast mijn benen ligt een mandje waar wat garen in ligt waarvan 1 bol verbonden is aan het haakwerk dat ik in mijn handen heb. Ontspannend. Heerlijke constante bewegingen van de steken die mijn handen maken. En beetje bij beetje krimpt mijn bol garen, terwijl mijn haakwerk steeds meer groeit en vorm krijgt. Naast mij in het raamkozijn ligt mijn lieve poes Belle te spinnen en ontspannen naar buiten te kijken. Af en toe kijkt ze me aan waarmee ze duidelijk een aai over dr bol vraagt. Als ik mijn haakwerk even laat zakken en met mijn vingers over haar koppie ...

De meeste mensen die dit lezen zijn wel redelijk op de hoogte van de stand van zaken. Ik wil niet (teveel) in detail treden, maar is lastig omdat het zo actueel is en zo mijn leven in zijn greep heeft momenteel. Ik lig in scheiding. Vorig jaar nog druk in de bruiloft voorbereidingen en nu... Een scheiding waarbij we moeite hebben om elkaar te verdragen. Ik ga niet met mijn vinger wijzen wie wat heeft gedaan. Wat de oorzaak ook was, en hoe het nu ook gaat: het is ruk. Aan allerlei kanten is hulpverlening ingeschakeld om alles weer op orde te gaan krijgen. Helpen om de boel te laten functioneren. Prioriteit ligt individueel. Meer kan ik momenteel ook even niet aan. Soms is het een goede dag en red ik iets kleins in het huishouden. Ik leg mijn telefoon vaker weg om op een andere manier ontspanning te zoeken. Maar ook om er voor mijn kleine, grote man te kunnen zijn. Het is zwaar om in een rouwproces te zitten rondom mijn gezondheid, want dat speelt zeker mee. Alles stress slaat op mij...