Karins Schrijven

Voor een soort verkiezing werd gevraagd om iets te reageren in het thema 'hoekjes van geluk' daarmee zijn een aantal mensen winnaar van het kinderboek 'hoekjes van geluk' van actrice en nu schrijfster Maryam Hassouni. Een foto zegt soms meer dan 1000 woorden, maar een foto vertelt niet mijn verhaal. Het is nog even afwachten of ik 1 van de winnaars ben, maar ik heb vanuit mijn hart gesproken. En soms is dat genoeg. Dit was mijn inzendig (ik krijg helaas de collage hier niet geüpload): Mijn hoekje van geluk zijn mijn kleine en grote man. Door een trauma door verkrachting en seksueel misbruik heb ik een paar jaar geleden besloten om met hulp van een donor als alleenstaande moeder geworden. Adeo wordt aanstaande donderdag 23 november 2 jaar. 6 maanden nadat ik mijn zoon, Adeo, in mijn armen mocht sluiten, kreeg ik de diagnose fibromyalgie (chronische spierziekte, met chronische pijn). Toen mijn zoon 14 maanden was, heb ik de liefde van mijn leven ontmoet. Na getraumatis...

Wat doe je als je niet weet wat je moet zeggen? Als er zoveel te zeggen is, maar je de woorden niet kan vinden. Wat doe je als je iemand dichtbij hebt die het zwaar heeft, maar jij ook en er daardoor niet kan zijn voor diegene zoals je zou willen? Bij de kleine dingen die ik wél zeg, krijg ik de reactie dat het zoveel betekent, terwijl ik zoveel meer zou willen. Omdat mijn hart zo groot is voor iemand. Omdat ik weet dat ik meer in me heb. Alleen nu even niet. Wat kan ik daarvan balen! Dat ik niet bij machte ben om te doen wat ik wil, en wat die persoon zo verdient! Ik kan het mezelf zo kwalijk nemen. Mijn lijf zo kwalijk nemen, dat het niet functioneert als ik zou willen. Aan de ene kant proef ik een beetje meer energie, maar alsnog niet genoeg om er te kunnen zijn voor diegene waar ik van hou. Het voelt alsof ik alleen maar vraag, en alleen maar een last ben. En hoe langer het duurt dat mijn lijf mijn hart niet bij kan houden, hoe meer in het idee heb, minder te betekenen. Klink...

Zó te gek! Ik mag gaan bloggen voor een online platform rondom het opvoeden van kinderen. Niet alleen voor ouders, maar ook oppas, opa's en oma's enz.  Er zijn professionals die bloggen, daarnaast mag ik naast andere mensen ook bloggen. Wat ik schrijf wordt beoordeeld en geredigeerd. En zodra het in orde is, komt die online. Een week na publicatie, mag ik hem ook hier plaatsen en promoten. Ik ben er zó enthousiast over. Mijn eerste blog is in de beoordeling fase.  Wat ik mooi vind aan deze functie, is dat ik ook mag vertellen over het geloof en ook hoe ik het moederschap ervaar rondom het ziek zijn. Ik mis dat zelf wel: (h)erkenning over ziek zijn in combinatie met ouderschap. Dus hoe mooi is het dat ik hier zelf over mag schrijven! Zolang het uitgangspunt maar  ouderschap is. 

Soms zou ik een pauzeknop van de wereld willen hebben. Om langer van de goede en mooie momenten te genieten, maar ook om mezelf meer tijd en rust te kunnen geven voor de zware dingen. Ik heb in mijn leven al behoorlijk wat meegemaakt en ben pas (bijna) 31. Zowel mooie dingen, als zware dingen, groot en klein.  Het is moeilijk om mijn emoties de baas te blijven. Wat mij helpt is bedenken naar de vooruitgang die ik al geboekt heb. Ik heb hard aan mezelf gewerkt. Maaaaaar... zonder God.... had ik hier niet gezeten. Zeker niet zo'n successen in mijn leven gezien. Wonderen en tekenen. Herstel waar mensen dachten dat het onmogelijk was en toch in "maar" een paar jaar grote dingen achter me heb gelaten. Zonder God had ik hier überhaupt niet meer gezeten. De hoop en het vertrouwen dat ik in de eerste plaats nodig had, is bovennatuurlijk.  Ik ben God dankbaar. Ik heb nog steeds veel herstel in mijn leven nodig, maar God heeft me al zover gebracht... in de Bijbel staat dat Hij d...