Karins Schrijven

Zoals de titel aangeeft is het een zwaar onderwerp. Ik heb al eens geschreven over hoe mijn fibromyalgie mijn moederschap (en deels ook leven) beïnvloed. Maar soms gaat het veel dieper dan dat. Soms moet je afscheid nemen van bepaalde dromen of ideeën, hobby's of andere dingen. Rouwen is niet alleen als je een dierbare verliest. In heftige dingen kom je vaak in een vorm van een rouwproces. Alleen voelen de meeste mensen zich vaak opgelaten om dat zo te noemen. Rouwen is afscheid nemen van iemand of iets dierbaars. Pijn als metgezel Zo rouw ik om de dingen die ik niet meer kan.  Puur lichamelijk. Lopen gaat achteruit. Bewegen in het algemeen kost steeds meer moeite. Een bepaalde pijn kan ik hebben. Ik leef dagelijks met non-stop pijn. Mensen zien dat niet altijd. Als ik met vriendinnen aan het keten ben, geniet ik. En lach ik. Maar toch is daar die pijn. Als ik een goeie dag heb en ik met ondersteuning van mijn man of vriendin de grote weekboodschappen doe met de auto...

Keuzes ​ Vanaf het moment dat je vriendinnen moeder worden, of dat je kinderwens sterker wordt, krijg je steeds meer mee over de verschillende opvoedstijlen. Ik denk zelf dat hoe je zelf opgevoed bent, meespeelt in hoe je kijkt naar hoe je je kinderen wilt opvoeden.  Er zijn zoveel keuzes die je kunt maken. Natuurlijke thuisbevalling, pijnstilling, keizersnede. Borst of fles, co-slapen of eigen kamertje. Dragen of in de wagen, al het eten zelf maken of potjes. En ga maar door.  En iedereen heeft wel ergens een mening over. Iedereen is gevormd door eigen jeugd en ervaringen waardoor je een bepaalde visie en wens ontwikkelt. Traditionele opvoeding  Ik heb zelf gemerkt dat ik de traditionele opvoeding altijd wel prettig gevonden heb. Duidelijke regels, normen en waarden waar ik me goed in kon vinden. Maar zoals elke ouder, want ja... we zijn allemáál maar mensen, hebben mijn ouders ook steken laten vallen. Niet doelbewust, maar gewoon omdat ze mens zijn e...

Mijn moeder ziek  In de week nadat ik het huis uit ging op mijn 20e, kwamen de uitslagen van de onderzoeken. Mijn moeder had borstkanker. Na een strijd van 4 jaar is ze in oktober 2011 overleden. Mijn zusje is in mei 2011 getrouwd en heeft haar oudste kindje gekregen 8 dagen voor mijn moeders overlijden.  Mijn vader is hertrouwd met een hele lieve vrouw! Ze is mijn moeder niet, maar ze is een geweldige vrouw, en oma voor mijn zoon en nichtje en neefje. Ze is zelfs mijn getuige op de bruiloft. Deze blog is echt rondom het gemis van mijn moeder. Daarnaast staat de grote liefde en dankbaarheid voor de mensen die naast, voor, achter en om me heen staan. Dieptepunt Een jaar voor het overlijden van mijn moeder zat ik op mijn dieptepunt en kwam ik afgekeurd thuis te zitten. Ik ben hulp gaan inschakelen. Therapie, schuldsanering, hulp rondom mijn huishouden en zelfzorg. En vanwege hoe diep ik in de put zat, was mijn beoordeling voor de maagverkleining negatief. Het duurde allema...

Fybromyalgie  Ik heb fibromyalgie. Een ziekte met chronische pijn in de spieren en pezen. Ook wel weke delen reuma genoemd. Pijn door bezig te zijn, pijn door stress die op mijn lijf slaat, pijn door kou en vocht vanuit het weer. Maar ook extreme vermoeidheid, spastische darm (de ene keer diarree en de andere keer obstipatie) en brain fog. Brain fog is eigenlijk alsof er een mist om je hoofd heen trekt waardoor je niet meer weet wat je wilde zeggen, waar je mee bezig was en wat je bedacht. Omdat mijn ziekte nu zo prominent aanwezig is en ik bezig ben met een revalidatietraject, is dit mijn main topic. Hopelijk gaat het over een poosje beter, zodat ik ook andere blogs kan schrijven Elke dag een worsteling Als je chronisch ziek bent, is elke dag een worsteling. De ene keer is het een gevecht lichamelijk, soms emotioneel en beide. Voor ieder persoon zal dat anders zijn. Dit is mijn verhaal. Er zijn dagen dat ik energiek opsta, dat ik de dingen kunt doen die ik gisteren moest late...

Waarom BAM? Mijn zoon, inmiddels onze zoon, heb ik gekregen als bewust alleenstaande moeder (afgekort BAM). Dat houdt in dat ik als alleenstaande via een donor zwanger ben geraakt. De donor heeft geen rechten. Geen plichten. Hij staat nergens geregistreerd als vader van mijn zoon. Ik ben BAM geworden omdat ik na behoorlijk beschaamd vertrouwen vanuit mannen, ik een relatie niet meer zag zitten. De kinderwens was er, dus onderzocht of ik het alleen zou kunnen. Ik dacht van wel, en bijna 3 jaar later, ben ik mama van een peuter. Alsnog een relatie Ondanks dat ik een relatie niet zag zitten, (stiekem wel wilde, maar niet durfde) kwam ik online een man tegen. Die voor de verandering meer schreef dan: 'mooie foto'. Meteen hadden we een klik. Datzelfde weekend hadden we de eerste date. En sindsdien zijn we een stel. Hij sprong in het diepe met mijn gezondheid waar hij meteen mee geconfronteerd werd, en met mijn zoon. En desondanks bleef hij. We hebben trouwplannen dit jaar en o...

Ik heb twee beste vriendinnen. Een daarvan werkt als docente op een middelbare school. Ze is ook mentor van een groep. Ik ben zo trots op haar. Sinds ik haar ken, we waren jaar of twaalf/dertien, zei ze al dat ze docent wilde worden! Maar goed, dat terzijde want dat is niet waar mijn blog over gaat. Ze wil spuien terwijl ze in de trein naar huis zit. Tijdens een oudergesprek over een van haar leerlingen is gebleken dat er een leerling al lange tijd mishandeld wordt. Vader verdedigt zich: 'Het hoort bij onze cultuur en het wordt uit liefde gedaan.' De mentor van slag Mijn vriendin is van slag. En ik ook. Ze beschrijft het gesprek en het beeld wat ze nog op haar netvlies heeft staan van haar leerling. Zoveel gedachten gaan er door haar heen. Vooral als ze denkt aan haar eigen twee meiden. Hoeveel ze van ze houdt. Tuurlijk, net als mijn zoon zijn haar dochters ook kinderen. En elk kind haalt op zijn tijd het bloed onder de nagels van de ...

Als beginnend ouder verwachtte ik dat de term peuterpubertijd overdreven was. Ik wist natuurlijk niet echt meer hoe ikzelf was als peuter, maar als puber wel. Zó erg zal die peuterpubertijd toch niet zijn? En dan heb je ook al die ouders die zeggen dat elke leeftijd zijn charmes hebben. Vanaf de zwangerschap groei je met je kindje mee in de ontwikkelingen.Soms maakt hij weer een spurt en dan denk ik: 'STOP! Ik houd je niet bij'. Maar gelukkig staan de ontwikkelingen ook weleens stil om vervolgens zelf ook weer te groeien naar waar mijn zoon is. Ik heb een top 10 gemaakt van onze peuterperikelen. Van onze mooie en soms ook wanhopige momenten. 10. Kind is koning Hier komt het op neer: 'ik wil het, ik wil het nu, en ik wil het alleen maar zó'. Sowieso hebben kleine kinderen nog geen besef van tijd. Dus als ze iets willen, is het logisch dat ze dat dan ook meteen willen. Knuffelen terwijl je staat af te wassen, kleuren als je de was aan het vouwen bent. En ...

 Dit is een schokkend, persoonlijk en kwetsbaar verhaal. Over beschadigingen en beschadigd zijn. Traumatisch begin Ik heb veel meegemaakt als jong meisje. Traumatische dingen. En door de omstandigheden thuis en in mijn netwerk, heb ik van jongs af aan al heel erg aan mezelf moeten bouwen. Ik probeerde altijd wel aansluiting te zoeken bij verenigingen en clubjes, maar nooit écht gevonden. Ik voelde me al heel jong heel eenzaam. Daarnaast ben ik zelf vroeger vaak gepest, heb ik thuis behoorlijk wat gemist en kreeg ik op jonge leeftijd te maken met misbruik. Omdat ik er alleen voor stond stopte ik alles weg, omdat ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan. Ik ontwikkelde psychische stoornissen en ben ook echt een poosje verknipt geweest. Op een gegeven moment kon ik niet meer. Ik woonde samen met een goede vriendin, werkte, ging vaak naar de kerk en op een dag stortte ik in. Ik bezweek onder alle lasten van vroeger. En alles wat ik als jong meisje had moeten...

Wanneer ik mijn zoontje van bijna 2 in bed leg 's avonds, lig ik regelmatig nog even naast hem. Even bidden, knuffelen en kletsen en hij vindt het fijn om niet alleen in slaap te vallen. Ik had eerst het idee dat het niet hoort om bij je kind in bed te liggen als hij in slaap valt. Dat hij daar niet zelfstandig door wordt, dat ik hem ermee verwen. Dat kan allemaal waar zijn. Maar die tijd is me inmiddels enorm waardevol. Zorgzaam zonder ouderrol Ik had vanwege mijn chronische ziekte (fibromyalgie) een zware dag, waar mijn zoontje heel erg op reageert. Hij wil me altijd graag troosten. Door te knuffelen en kusjes te geven en gewoon lekker bij me zitten. Als ik zo'n last van de pijn heb, kan ik aanrakingen niet verdragen. Lichamelijk doet alles me zeer en dreunt alles door. Emotioneel doet het pijn omdat ik me realiseer door mijn ziekte niet de moeder te kunnen zijn die ik wil zijn. Ik lever een grote strijd, want ik wil hem geruststellen. Ik wil hem duidel...