Strijd en overgave aan God
Rouw… wat een raar ding. Zelfs na 6 jaar is het gemis nog zo groot. Slinger ik nog tussen acceptatie, boosheid en alle andere fasen. Als de “wat als-en” een vorm van ontkenning zijn, ja dan ben ik ook nog in ontkenning. Het missen van je moeder is niet zomaar iets. Mijn leven staat nooit stil. Soms heel even adempauze en dan kom ik weer in iets nieuws. Soms heftig, soms mooi. Soms een combinatie. Momenteel ben ik erg hard aan mezelf aan het werk. Voorbereiden op een revalidatietraject waar ik stiekem wel wonderen van verwacht. Niet dat dat traject zo geweldig is, maar omdat ik verwacht dat God hier doorheen gaat werken. Plus de peuterpubertijd perikelen en het plannen van de bruiloft. Mooie en zware dingen. Dingen waar ik haar steun had kunnen gebruiken, maar ook dingen waar ik gewoon haar trotse blik zou willen zien. Bijvoorbeeld met het uitzoeken van mijn trouwjurk en het zien hoe ik het doe als moeder. Het doet zeer. Gelukkig ben ik wel zover, dat ik met hulp van mensen om me...